Ik ben erg tevreden over de schrijfwijze. Zoals meerdere al aangeven, lekker vlot, ik hou daar van. Geen te lange zinnen of moeilijke woorden. Het is lekker hedendaags en realistisch. Wanneer je leest wat er in Björn of Mette's hoofd omgaat dan denk ik ja, dit zou een jonge man/vrouw zeker denken met al die spanningen, verliefdheid en aantrekkingskracht. De afwisseling tussen de perspectieven van de karakters is fijn, evenals de terugblikken naar vroeger. Echter de hoofdstukken waren te kort. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen, ik hou daar doorgaans van. Af en toe mocht het ook wel, de terugblikken naar vroeger bijvoorbeeld, soms heb je maar een klein momentje nodig. Maar er werd gedurende het verhaal zo veel gewisseld het boek had een kwart dunner kunnen zijn, elk nieuw hoofdstuk scheelt gewoon een halve pagina. Hoe verder in het boek, hoe langer ik aan het lezen was, hoe meer het opviel en me bijna irriteerde.
Aangezien dit de eerste leesclub is voor mij, heb ik notieblaadjes geplakt bij hoofdstukken of zinnen die eruit sprongen. Of het stond er mooi, of het liet me lachen. Nu even kijken wat daarvan er nog uitspringt als ik het weer opnieuw lees.
- Het eerste waar ik om moest grinniken was een gedachten van Mette: "Ogen op de bal, Mette, niet op zijn sixpack"
- Ik kreeg een brok in mijn keel bij hoofdstuk 14, Björn zijn moeder die weggaat. En het volgende hoofdstuk spreekt hij de woorden: "Ze was niet bang, ze is gewoon weggegaan...en vergat terug te komen." 😢
- Het stuk in de hotelkamer waarbij Mette Björn wil zoenen om het uit haar systeem te krijgen (Mette wat een logica haha) en Bjorn zich vervolgens probeert in te spreken dat ze dat dus mooi niet gaan doen.
- Om deze zin moest ik bij teruglezen weer lachen: "Maar iemand vergeven betekent niet dat ik in mijn blote kont op hem moet duiken."
- Naast de gevoelens die bovenstaande gebeurtenissen opriepen, kon ik ook wel boos worden. De vader van Bjorn die ineens wel trots is op zijn zoon zodra Kees door zijn knie is uitgeschakeld. Nu is hij de tenniskoning.
- Het blijft een feelgood boek dus we kaarten nog zo'n momentje aan --> Kees: "Roland Garros. Dat is de droom. Daar zou ik mijn linkernier voor geven." Björn: "waarom je linker? Wat is er mis met rechts?" Mooi dat deze vriendschap zowel bestaat uit concurentie als stimulatie. Zowel de serieuze momentjes om het beste uit elkaar halen om de beste te worden, als de lollige momentjes.
Oef en zo heb ik zelf bijna een boek geschreven. Was tijdens het lezen haast bang dat ik er achteraf niks over vertellen kon🙈