De therapeut van Helene Flood heb ik gelezen in 2021. In tegenstelling tot Greet gaf ik het boek 2 sterren. Maar vraag me er niets over want ik herinner me het totaal niet meer.
De man van nummer 21 van Flood heb ik ook gelezen. In 2022 was dat en het was voor een driesterrenhebbanrecensie (en dat klinkt verkeerd, dus: het boek kreeg drie sterren, de recensie was uiteraard een vijfsterrenrecensie 😂). Ik schreef daarin dat het boek te weinig thriller is en een kopietje lijkt van haar debuut. Ik herinner me dat boek inderdaad nog, zij het vaag.
De peetmoeder van Ingar Johnsrud blijk ik gelezen te hebben in 2020. 3,5 sterren gaf ik het, maar ik heb ook hier geen idee waar het boek over ging. Gek genoeg voelt de boekbeschrijving wel meteen vertrouwd aan als ik hem lees. Mijn onderbewustzijn vertelt me dat ik dat boek inderdaad gelezen heb 😉
Ik heb het gevoel dat ik van de Scandinavische landen het minst Finse en Noorse boeken lees. Veel Zweden, Denen en IJslanders. Een deel van de schuld ligt bij de uitgevers, want jullie hebben maar al te vaak aangetoond dat best veel series niet volledig vertaald zijn. En verder wellicht ook omdat voor die Zweden, Denen en IJslanders meer reclame gemaakt wordt en meer opvallen, misschien? Maar dat ik op dit ogenblik de hele serie van Thomas Enger met Henning Juul gaan lezen ben, blijft wel jullie schuld 🙂 Momenteel zit in een kwart ver in het tweede deel. De andere delen staan al op de e-reader voor de komende maanden. Ik ga dus nog wel even aan jullie artikelen denken.