Op de een of andere manier was ik vaak in verwarring over de personages, dan moest ik bijvoorbeeld weer nadenken, wiens vader/moeder of kind het was en was ik weer even kwijt dat Colette de tante was van Agnes. Ik heb (nog) geen idee waardoor dat komt, misschien door de vele verhaallijnen die niet altijd iets toevoegde naar mijn mening.
Bij Agnes en Colette denk ik als eerste, communiceer nou eens open met anderen, dat maakt alles zoveel makkelijker. Dat is me überhaupt opgevallen aan meerdere personages, men houdt dingen voor zichzelf. Maar trauma, verdriet en angst houdt hen tegen.
Colette vind ik een bijzondere en interessante vrouw, heeft zich in haar leven amper laten zien, ze heeft zich pas laten kennen na haar dood. Agnes heb ik naar mijn idee minder leren kennen, ze was voornamelijk treurende over haar ex, waarbij ik af en toe dacht, hup en nu door...
Toch bleef iedereen een beetje op afstand voor me, ik kon me vooral inleven in Blanche, in haar angst vooral. Ook de verderfelijke geest van Soudkovski/Soudoro leer je goed kennen.
Mokhtar was mijn favoriet, melancholisch, wijs, rustig en zo lief zorgzaam.