Er lopen verschillende verhaallijnen door elkaar heen die uiteindelijk weer vervlochten worden. In het begin vond ik dat irritant. Vooral toen het verhaal van Blanche zo spannend begon te worden.
Het is al eerder benoemd dat de personages soms wat surrealistisch overkomen, Collete die zichzelf als doel gesteld lijkt te hebben dat de toekomst van de ander in veiligheid gebracht dient te worden.
Ik vond het prettig om door de ogen van Agnès meegenomen te worden in haar familiegeschiedenis. De verschillende verhaallijnen zitten prachtig in elkaar verweven, met name naar het einde toe.
Het verhaal van Lyèce vind ik een verhaal naast het familieverhaal van Agnès. Alhoewel ik het een goed onderwerp vind wat bespreekbaar moet zijn in verhalen. Het verrassende deel van de betekenis van zijn zus Fatiha in het geheel was ontroerend. Dit verhaal had mogelijk beter tot z’n recht gekomen in een eigen boek. Wat vinden jullie?
Verder genoten, hier en daar wat langdradig, vooral waarin er uitvoerig over voetbal en het spel geschreven wordt. Zelf heb ik niets met voetbal wat mogelijk voor mij het gevoel van langdradigheid oproept.