Ik ben (schijnbaar net als jij Kitty, een vroege vogel. 🙃De scenes waarin de zonsopkomsten of zonsondergangen beschreven worden, spreken me zeer aan omdat ik het zelf namelijk ook heerlijk vind om van die momenten te genieten. Helemaal in stilte, met een kopje koffie, de zon zien opkomen. Een prachtig begin van mijn dag….
De scene die me het meest is bijgebleven is die op bladzijde 84:
"Dit is haar schuilplaats, hier komt ze elke dag. Ze ligt op haar rug op de bodem van de vijver in het midden van het eiland, met haar ogen gesloten. Waterlelies drukken tegen haar huid. Rode vlekken dansen onder haar oogleden. Een vis kust haar gezicht. Ze opent haar ogen. Sams gezicht zweeft boven haar".
Ik vond dat zo'n magisch moment. Het is deze eerste keer dat het beschreven wordt, een herinnering van Mina, over hoe ze als kind op het eiland was. En gelijktijdig zo'n bijzonder moment. Ik kon de stilte en het serene bijna aanraken, zo tastbaar was het. Maar het is ook een droevig moment, want het begint met 'Dit is haar schuilplaats…" Mina heeft het dus nodig om zich op een veilige plek terug te kunnen trekken. Dat betekent dat haar buitenwereld, de plek waar het werkelijke leven zich voor haar afspeelde, gevoelsmatig onveilig was. Misschien dat het me daardoor zo raakte.
