Ik vond het veel te veel en vooral ook onevenwichtig en rommelig. Ook ik houd erg van complexe verhaallijnen en laat me graag door de schrijver aan de hand meenemen door een doolhof. Iemand, ik geloof @Stefanie Van der Loo , refereerde bij een eerdere vraag naar De Geluksbrenger van Pierre Jarawan. Die heb ik ook gelezen (we zaten volgens mij in dezelfde leesclub over dat boek) en dat is een prima voorbeeld van een boek met complexe verhaallijnen die door elkaar lopen, met verschillende personages en wisselingen van perspectief, en daar heb ik van genoten.
Mijn probleem met dit boek is dat ik me niet door de schrijver aan de hand heb gevoeld. vanaf het begin was er verzet, omdat ik de aannames niet kon accepteren. Dat begon al bij het begin, bij de eerste keer dat Colette dood gaat. Stel je voor: je enige familie overlijdt, je krijgt een telefoontje dat je tante is overleden, maar alles is geregeld dus je hoeft niet te komen. Dan denk je toch niet: zo, dat is mooi, weer een begrafenis waar ik niet naar toe hoef? Volgens mij spring je in het eerste vliegtuig naar Frankrijk om afscheid te nemen. En drie jaar later word je door de politie gebeld omdat je als enige erfgenaam de afhandeling van het overlijden van je tante moet regelen. Of je maar even wil komen. Waarom hoefde dat de eerste keer niet? enzovoort enzovoort.
Verhalen hadden veel minder gekund en gemoeten. Er werden thema's aangestipt die op zich heel interessant zijn, maar die nu niet tot hun recht kwamen. Er zijn prachtige boeken geschreven over kindermisbruik, over de Holocaust, over homohaat, over femicide enzovoorts. Waarom al die grote, indringende gebeurtenissen aanstippen en ze daarmee reduceren tot een voetnoot.
Het verhaal van Mokhtar sprak me het meeste aan. Ik vond het beeld van die ontheemde man die rustig zijn eigen plek inneemt in een Frans dorp, wel mooi. Mooi neergezet in het beeld dat hij op zondag op een bankje buiten de kerk wacht tot de dienst is afgelopen en dan met de pastor een praatje maakt. Op zijn eigen manier verbonden.
