Het plot bestaat uit (veel :-)) in elkaar verstrengelde subplots. Met één los subplot dat er thematisch een beetje tegenaan hangt. Alles komt samen en zoals eerder gezegd: dat is fijn.
Wat mij vooral opviel is hoezeer de voortgang van het plot op toevalligheden en uitzonderlijkheden berustte: de bizarre gelijkenis tussen Colette en Blanche, de toevallige ontmoeting tussen Jean en Blanche, het verborgen houden van de zwangerschap, de toevallige ontmoeting van Agnès met een vrouw die weet waar Marie Roman is, Agnès' Parijse politiekennis die ineens in de Soudoro-zaak kan én mag duiken, de aanwezigheid van een journaliste in de vriendenkring etc, etc. Elke toevalligheid kan bestaan, maar de aaneenschakeling van toevalligheden hier maakte het geheel nogal onwaarschijnlijk voor mij.
Dat er iets aan de hand was met de herkomst van Agnès was me snel duidelijk, maar dat Blanche haar moeder was zag ik niet aankomen, of nouja, niet tot aan hoofdstuk 20 in deel 2, waarin Soudoro een ongezonde obsessie blijkt te hebben voor Agnès (in mijn aantekeningen staat "Agnès, dochter van Blanche??") In hfst 32 wordt dit dan bevestigd.
Wat betreft de afronding van het subplot rondom Charpie, dat vond ik afgeraffeld. Dat er ineens een dader op komt duiken die eerder nog niet/nauwelijks is voorgekomen in het verhaal vind ik een zwaktebod. Dat was ook het moment dat ik echt klaar was met het boek. Dus kwam goed uit dat het toen ook bijna uit was :-)
En vragen, ohja, ik heb zó veel vragen, niet over het plot maar meer over de motivaties van de personages. Over het gedrag van Georgette, over de gevoelens van Jean voor Blanche, over Hannah die zo gemakkelijk het kind van de vrouw waarmee haar man vreemdging accepteert, over het leven van Blaise, over Blanche die zonder haar kind verder moet leven - dit boek leek soms wel een tv-serie, waarin van alles gebeurt, maar je zelf de innerlijke worstelingen en dilemma's van de personages en de tussenliggende gebeurtenissen erbij moet verzinnen.
