Best lastig om een schrijfstijl te omschrijven. Ik vond regelmatig dat het leek of ik een verslag las. En dan specifiek van een therapie-sessie. Hoe noem je dit, zakelijk?
Ik heb al gezegd dat Madam veel vlotter leest. Meer een roman.
Toch had ik zeer weinig problemen om door het boek te gaan.
Naast de therapietaal probeerde ze met grapjes het verhaal te verluchtigen. Vaak kwam dat wat geforceerd over. Ik proefde af en toe ook wat kritische noten op ‘de samenleving’.
Mooi voorbeeld hiervan de relatie met haar dochter.
Pat nog van de emancipatie, de zelfontplooiing. Dochter Sofia, die het gezinsleven weer belangrijk vindt, met een meer klassieke rolverdeling.
Dus eigenlijk best divers in inhoud. Maar het mist net die taalvaardigheid waardoor het leest als een trein. Het lezen is iets meer werken.
Ik lees zonder het maken maken van aantekeningen. Maar tijdens lezen heb ik dat ik denk : ‘mooi gezegd, moet ik onthouden’. En dan vind ik die later wel terug na wat bladeren.
Echter bij dit boek heb ik zo’n moment niet echt gehad. Dus ik ga het hierbij laten.
De voorbeelden die ik tot nu lees vind ik wel aardig, maar niet echt ‘wow’.
