Valerie Perrin is de auteur van het boek Vers water voor de bloemen, dat voor veel lezers een geliefd boek is geworden. Nu er een nieuwe roman van haar is uitgekomen (Mijn tante Colette) en Hebban daar een leesclub voor organiseerde, stonden de Vers water-fans vooraan om zich in te schrijven. Maar de korte samenvatting trok ook nieuwe lezers over de streep.
De leesclub
Met vijftien enthousiaste leesclubdeelnemers begonnen we aan het boek. Twee lezers hadden pech met de bezorging en waren aangewezen op het Nederlandse ebook en/of de Franse uitvoering. Tijdens het lezen bleef het leesclubcafé actief met vragen over de verwachtingen, de cover, en Franse auteurs.
Na iets meer dan twee weken waren de boeken uitgelezen en kwam de eerste discussievraag online en vervolgens om de dag een nieuwe. We bespraken de personages, de schrijfwijze en opbouw, verhalen, de thema’s, de cassettes en het plot en het einde. Daarna keken we terug naar onze verwachtingen en beschreven het boek in een zin van maximaal tien woorden. Om af te sluiten mochten de leesclublezers zelf nog een vraag stellen.
Wat was het een verrassende en interessante leesclub. Want de meningen lagen nogal uiteen. Waar de ene het geweldig vond, was de ander minder enthousiast. Het leverde interessante discussies op bij alle vragen.
De personages
Veel! Dat was een veelgehoorde kreet in deze discussie, want hoewel het boek duidelijke hoofdpersonages heeft in Colette en haar volwassen nicht Agnes, waren er veel andere personages in het boek. Dat begint al bij de terugkeer van Agnes naar Gueugnon waar ze haar vrienden van de vroegere zomervakanties weer ontmoet. Allen blijken ze zo hun eigen verhaal te hebben en die komen in kleine of grote verhaallijnen aan bod. Daarnaast is binnen het verhaal van Colette een grote variëteit aan personages aanwezig, die worden benoemd en beschreven. Door de sprongen in tijd is het soms verwarrend om alle verhalen te kunnen blijven volgen. Een punt van kritiek ligt ook in de uitwerking en het niet altijd verklaren van de acties van deze personages.
In de discussie viel al snel op dat de grote hoeveelheid personages die ene lezer aansprak en er van genoot, terwijl de ander het echt teveel vond.
Assieleest: Ik heb genoten van de personages. [..]In het begin best verwarrend om door te hebben wie wie is.[..]. Maar langzaam pakte het verhaal me en kregen de personages vorm in mijn hoofd. De verhalen van de personages grepen me aan.
Tinwara: Ja, dat waren inderdaad behoorlijk veel personages. [..]. Evengoed vraag ik me af of ze allemaal per se nodig waren voor het boek - de verhaallijn rondom Lyèce hing er als een los draadje bij bijvoorbeeld.
Stefanie: Er zijn inderdaad wel wat personages in het boek, maar ik vind het qua veelheid wel nog meevallen. Ook vind ik dat ze elk wel goed uitgewerkt worden. Ze komen elk met een verhaal, maar deze worden zodanig in het geheel gebracht dat je van elkeen wel een goed zicht hebt. Dit maakt het verhaal wel complex, met heel veel verschillende verhaallijnen, maar dat is de realiteit ook.
Ellen van Dilst: Ik vond het veel te veel personages, waarvan velen niets toevoegen aan het verhaal
De verhalen
Niet zo gek dat bij de vraag over de verhalen ook ‘te veel’ weer terugkwam. De meeste verhaallijnen pasten binnen het verhaal, maar er waren ook personages en verhaallijnen die wellicht geschrapt hadden kunnen worden. Toch past alles in elkaar en is alles met elkaar verweven.
La vida es bella: Ik hou van het verweven van verhalen. Chapeau dat Valérie Perrin zelf de draad niet is kwijtgeraakt met al die personages, hun leeftijd en de jaartallen van de gebeurtenissen. Toch ontstond er hier en daar wat onevenwicht, omdat bepaalde belangrijke personages zoals Hannah minder aan bod kwamen.
Marloes: Ik had moeite met het onwaarschijnlijke en de te vele verhaallijnen. Sommige ontwikkelingen voelden ook als heel plots en vloeiden niet lekker in elkaar door.
Paula van Rijn: Voor mij was deze manier van schrijven zeer spannend, telkens moeten nadenken over welke persoon het ging.
Thema’s
En ook bij deze vraag was het weer ‘veel’. Perrin heeft haar boek niet beperkt tot een thema. Er is een ruime hoeveelheid thema’s in terug te vinden.
Als hoofdthema’s worden genoemd: opofferingsgezindheid/opoffering, verborgen leven, (verlangen naar) vrijheid, doodsangst door machtsmisbruik, (familie)geheimen, vriendschap, identiteit, liefde, de familiegeschiedenis die je vormt
Andere thema’s die de lezers hebben opgemerkt zijn: familiebanden, goed en kwaad, trauma, verlies, vriendschap, (kinder)mishandeling, zusterschap en emancipatie , Armoede, muziek, familiebanden, (on)trouw, grafschennis, verdriet, veerkracht, liefde vs liefdeloosheid (of misschien wel het goede vs het kwade), liefdesverdriet, vriendschap, seksueel misbruik, (huiselijk) geweld/manipulatie, onderdrukking, angst, muziek, film, de holocaust, het circusleven, het dorpsleven, homoseksualiteit, AIDS en onrecht.
Het plot en het einde
Het is knap hoe Perrin zoveel in een boek heeft weten te stoppen en op het einde toch alles bij elkaar weet te brengen om het af te sluiten (ook al blijven er nog wat vragen open, die de lezer zelf in mag/kan vullen).
Binnen het plot heeft de auteur de lezers weten te verrassen met een onthulling, waar wel al over werd gespeculeerd, maar toch net anders in elkaar bleek te zitten.
En ook hier waren de meningen verdeeld, wat interessante discussie opleverde.
Marceline de Waard: Aan het einde komen alle eindjes samen, dat is fijn. [..] Toch heb ik wel vragen [..]
Chantal V: Het plot vond ik spannend en ontroerend. [..]
Aventura: Op zich vond ik dat het verhaal afgerond is op het einde. Ik dacht wel telkens dat er iets zou zijn met [spoiler] maar deze uitkomst had ik niet verwacht.
Tinwara: Wat mij vooral opviel is hoezeer de voortgang van het plot op toevalligheden en uitzonderlijkheden berustte.
Marieke: Waren er open eindjes? Vast wel, het kon me niet veel schelen. Ik zat aan het einde nog zo vol van het verhaal dat ik eigenlijk alles voor lief nam.
Yolanda: Ik vind het fijn als een boek mooi afgerond wordt en dat was hier zeker het geval. Ik zag het einde ook niet aankomen.
Ellen van Dilst: Ik weet niet of alle losse eindjes zijn afgehecht en ik vind dat ook niet interessant. Er waren te veel draden, het werd voor mij langdradig en ik was tevreden met de afronding.
Debbie Kloos: Met zoveel verschillende personages en verhaallijnen die niet allemaal bij elkaar komen vond ik het einde niet echt fantastisch.
Verwachtingen
We kijken aan het einde van de leesclub terug naar de verwachtingen die we vooraf bij het boek hadden. En het boek had het moeilijk (-_-). Door Vers water voor de bloemen lagen bij die lezers de verwachtingen hoog. De ene lezer kon genieten van het boek, de andere niet. Het verschil in leeservaring was groot. De verwachtingen zijn bij de meeste deelnemers deels uitgekomen.
Marceline de Waard: Na 'Vers water voor de bloemen' waren mijn verwachtingen hoog, misschien wel te hoog. [..] Om het hier in een leesclub over te hebben blijkt toch weer waardevol. Behalve dat ik bevestigd wordt in mijn kritiekpunten, laten de positieve kanten mij ook weer de andere kant van de medaille zien.
Aventura: Mijn verwachting/hoop om meegesleept te worden is deels uitgekomen, in sommige stukken van het boek werd ik zeker meegesleept, andere stukken spraken me weer wat minder aan of waren wat teveel,
Het boek in maximaal tien woorden (en soms een beetje meer)
- Marceline: Leuk meanderend verhaal met wat overbodige vertakkingen, soms wat weinig diepgang
- La vida es Bella: Vriendschap en veerkracht overwinnen de angst voor terreur door tirannen
- Aventura: Mooie familiegeschiedenis, met verledens vol geheimen in wat overvolle verhaallijnen
- Ellen: Mijn tante Colette: een soap opera
- Paula: levensverhaal van Colette: fami̇li̇egeschi̇edeni̇s overspoelt met vri̇endschap, opofferi̇ng, ki̇ndermi̇shandeli̇ng,een feelgoodroman met een tri̇llerjasje
- Tinwara: : Familiegeheim ontrafeld in kluwen van verhaallijnen, vertellers en thema's.
- Chantal V: Een ontroerende familiegeschiedenis vol verlies en verbondenheid met een verrassende wending
- Debbie: Stille wateren hebben diepe gronden; een familiegeschiedenis ontrafeld
- Emma: Een familiegeschiedenis vol verdriet, vriendschap, liefde en geheimen
- Marloes: Mysterie rond familiegeheim verpakt in vele verhaallijnen en vlakke personages
- Assieleest: Een verhaal over opoffering, liefde, angst en veel geheimen onthult
- Yolanda: Warm, ontroerend familieverhaal over herinneringen, geheimen, liefde en verlies
- Stefanie: Een gelaagde roman over het vinden van je eigen familiegeschiedenis
- Marieke: Een mooie, rijke roman, vol personages , thema’s en verhalen
Conclusie en sterren
We sloten de leesclub af met de mogelijkheid om elkaar nog een vraag te stellen, wat voor een levendige afsluiting van de leesclub zorgde. Daarna werden de recensies geschreven en geplaatst. Zoals verwacht met een groot verschil in waardering.
Met twee x 5 sterren, vijf x 4 sterren, drie x 3 sterren en vier x 2 sterren, is het gemiddelde voor Mijn tante Colette uitgekomen op 3,3 sterren.
We zijn het erover eens dat Perrin een begenadigd schrijfster is en dat het boek veel heeft te bieden. Maar dat ‘veel’ ook te veel kan zijn. Het leverde in ieder geval een bijzondere leesclub op.
Met dank aan Astrid, Chantal, Corine, Debbie, Ellen, Emma, Marcelline, Marianne, Marloes, Nancy, Nathalie, Paula, Stefanie en Yolanda voor jullie enthousiasme, inzet en eerlijke mening. Graag tot een volgende keer!
Marieke Scheers
Leesclubcoördinator
apr/mei 2026