VERRASSING
Toen het boek op de mat viel, waren de deelnemers blij verrast, want ze werden verwend maar een paar leuke aardigheidjes: twee theezakjes, chocolade en een bingokaart. De chocolade verdween al snel in de monden en tijdens het lezen kon het afstrepen van de bingo beginnen. Dat de bingo al viel binnen de eerste 50 pagina’s was een beetje teleurstellend, maar het idee erachter was origineel bedacht en de kaart kon daarna lekker makkelijk als boekenlegger gebruikt worden.
DE EERSTE INDRUK
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het eerste wat opviel in de discussie was dat het geen boek was waar iedereen het met elkaar over eens was. Een mooi uitgangspunt voor een boeiende en geanimeerde discussie!
De meeste lezers herkenden meteen de bekende cosy-crime-ingrediënten: een amateurdetective, een klein dorp, kleurrijke types en een moordmysterie waarbij je als lezer lekker kunt meepuzzelen. Maar juist omdat die belofte er zo duidelijk ligt, werd het boek ook kritisch bekeken. De ene lezer genoot van de droge humor en het dorpsgevoel, terwijl de andere lezer zich stoorde aan losse eindjes en sommige zwaardere thema’s die je niet zo snel bij een cosy crime verwacht.
COSY CRIME MET RAFELRANDJES
De deelnemers waren het over de basis van het verhaal eens: het dorp Westlinke, met zijn kliffen, kunstclub, leesclub, buurman Prichard, kat Dave en niet te vergeten de moord heeft alle ingrediënten voor de klassieke dorpsmisdaad. Toch vonden sommige lezers dat het boek niet helemaal binnen de lijntjes van de traditionele cosy crime bleef. Perry gebruikt wel de vorm van een gezellig dorpsmysterie, maar stopt er ook zwaardere thema’s in.
Lisan wees erop dat sommige dreigende scènes, zoals de aanval met een hamer, eigenlijk best heftig zijn voor dit genre. Jessica B. miste op sommige momenten de luchtigheid die ze verwachtte, vooral door de moeizame relatie tussen Pat en haar dochter Sofia. Nanda vatte haar twijfel als volgt samen: “Het lijkt wel of de schrijfster alle (verplichte) elementen op een lijstje heeft geplaatst en dan al schrijvend heeft afgevinkt.” Waarop Chill with Linda grapt: “Zo te lezen lijkt het voor jou of ze haar eigen bingo kaart had om alles af te strepen.”
SPANNING, PLOT en ONTKNOPING
Een cosy crime is een verhaal waarbij je lekker mee kunt puzzelen en er komen genoeg mogelijke daders voorbij om je steeds weer op een ander spoor te zetten. Over de uiteindelijke ontknoping waren de deelnemers minder tevreden, omdat de dader te veel als een “duveltje uit een doosje” kwam omdat hij nauwelijks echt in beeld was geweest. Chill with Linda vond het vreemd dat iemand zo lang buiten verdenking blijft in een dorp waar iedereen elkaar kent. Grappig genoeg vonden veel lezers de zijlijn rond de Marswikkel uiteindelijk verrassender en leuker dan de ontknoping van de moord zelf. Stephanie van Lieshout: “Ja daar was ik stiekem toch ook mee naar een dader aan het speuren, hahaha!”
Tegelijk vonden veel lezers dat sommige grote lijnen wat makkelijk werden afgerond. Meerdere lezers stoorden zich bijvoorbeeld aan het golfresort, dat ineens van tafel leek “omdat het te hard waait”. Annet: “Dat werd even tussen neus en lippen genoemd terwijl het best een groot punt was.” Ook het gedoe rond de vleermuizen bleef voor meerdere deelnemers te losjes uitgewerkt. Janneke Bouwman: “Het werd niet duidelijk hoe die in eerste instantie verwijderd waren en nog onduidelijker was hoe ze weer terugkeerden.” Deze losse eindjes zorgden eerst voor spanning, maar leverden uiteindelijk niet wat ze beloofden.
SCHRIJFSTIJL
Over Perry’s schrijfstijl waren de meeste lezers (gematigd) positief: toegankelijk, vlot, beeldend en droogkomisch. Westlinke, de kliffen en figuren als de snoepgrage agent Footer kwamen daardoor makkelijk tot leven. De korte zinnen en droge observaties passen goed bij Pat, die overal iets van vindt en geen blad voor haar mond neemt. De humor zit vaak in kleine details en leuke woordvondsten als “parelkettinkjesverontwaardiging”. Janneke Bouwman: “Prachtig, humoristisch en je weet direct wat er wordt bedoeld.” Of “gecanceld door middelmatigheid”, wanneer Pats schilderij uit de groepsfoto van de kunstclub wordt geknipt: pijnlijk, grappig en venijnig tegelijk. En de zin die door Jessica B. wordt aangehaald over agent Footer die in twee zinnen heerlijk droog wordt getypeerd: “Barry's tong kwam naar buiten. Zijn hersens en tong waren blijkbaar onderling verbonden.” Er was alom hilariteit over de scène waarin Pat en Prichard zich op de badrand in alle bochten wringen om een blik te werpen op de jacuzzi waarin de buren een soort seksfeestje vieren.
Nanda was iets minder tevreden over de schrijfstijl: “Ik vond regelmatig dat het leek of ik een verslag las. En dan specifiek van een therapiesessie.” De grapjes voelden voor haar soms geforceerd, waardoor lezen meer “werken” werd.
PAT, PRICHARD en ANDERE PERSONAGES
Pat was misschien wel het personage waar de meningen het meest over uiteenliepen. Veel lezers noemden haar eigenwijs, stug, “grumpy” en authentiek. Ze heeft iets van zo’n eigenzinnige speurder zoals je die kent uit series als Vera: niet per se gezellig of sociaal handig, maar wel scherp en vasthoudend. Jennifer de Smidt: “Pat kon best een beetje oordelend of kritisch zijn. Niks mis mee natuurlijk, maar als psychotherapeut verwachtte ik toch iemand die iets meer introspectief is of eigen emoties kan scheiden van de situatie.” Gerjanne is het daarmee eens en dacht soms tijdens het lezen: “Waarom ben jij eigenlijk therapeut geworden?”
Prichard werd daarentegen bijna door iedereen in het hart gesloten. Als excentrieke buurman, kok, brouwer van mislukte alcoholische versnaperingen en trouwe vriend is hij de perfecte tegenpool van Pat. Hun vriendschap voelt warm en geloofwaardig, juist omdat er geen sprake van romantische gevoelens is. Annette Overvoorde: “Prichard is het dekseltje op het potje van Pat.” Ook Gea Kuipers is fan van Prichard: “Ik gun eigenlijk iedereen wel een Prichard in het leven, iemand die net zo vaak met je meeloopt als je besluit een totaal andere richting te kiezen.”
Veel kritischer waren de lezers over sommige andere relaties. De plotselinge toenadering tussen Pat en Dorna voelde voor velen te snel, zeker omdat Dorna kort daarvoor nog op Pats verdachtenlijstje stond. Ook de verhaallijn met dochter Sofia riep gemengde reacties op. Dat de langdurige verstoorde moeder-dochter relatie na één avondeten werd opgelost was voor een aantal lezers volkomen ongeloofwaardig. Andere lezers stoorden zich daar minder aan en waren van mening dat in een verhaal zo’n verzoening wel sneller mag verlopen dan in het echte leven.
SETTING en SFEER
Voor de meeste deelnemers kwam de Britse plattelandssfeer goed over. Het afval prikken in de kille wind, Pats ochtendzwemmen en de bijeenkomsten van de kunstclub geven Westlinke iets kneuterigs, maar tegelijkertijd ook beklemmends omdat iedereen elkaar kent en de sociale controle groot is.
Toch was ook hier niet iedereen overtuigd. Janneke Bouwman: “Het was dat er een kaartje van het dorp voorin het boek was geplaatst, anders had ik me niet goed een voorstelling kunnen maken van het plaatsje.” Ook Nanda is niet tevreden: “Wederom moet ik weer wat kritische noten kraken”, waarna ze vervolgt: “Het lijkt wel of de schrijfster alle (verplichte) elementen op een lijstje heeft geplaatst en ze dan al schrijvend heeft afgevinkt.”
De Seven Sisters-kliffen kregen een leuke dubbelrol. Aan de ene kant zorgen ze voor dreiging omdat de dood van Henry eerst nog als zelfmoord worden gezien en Pat zelf ook geregeld gevaar loopt. Aan de andere kant leveren ze humor op, vooral door Pats fanatieke rol als beschermer van de kliffen tegen roekeloze toeristen en influencers die voor de ultieme foto in de meest onpraktische outfits op de rand balanceren. Voor wat dat laatste betreft kan Chill with Linda uit eigen ervaring spreken: “Ik kan beamen dat deze selfie-gekkies ook de meest prachtige en onpraktische kleding dragen in Egypte waar smelten van de hitte kennelijk beter is dan geen mooie foto scoren.”
HET BOEK IN TIEN WOORDEN
Tot slot werd het boek door alle lezers samengevat in slechts tien woorden:
Annet: “Moord wordt opgelost door therapeute in omgeving van Engelse kneuterigheid”
Gerjanne: “Britse therapeute bijt zich vast in moord van een cliënt”
Annette Overvoorde: “Een meeslepende cosycrime, prikkelend, energiek en rijp voor vervolg”
Lisan: “Therapeute Pat en haar maatje ontrafelen mysterieuze dood van cliënt”
Jessica B: “Een luchtige cosycrime met humor, eigenaardige personages en vermakelijk moordmysterie”
Nanda: “Klassieke cosy crime, psychotherapeut op speurderspad aan de White Cliffs”
Stephanie van Lieshout: “Philippa Perry toont dat een moordonderzoek ook humor kan bevatten”
Ursula1969: “Eigenwijze psychologe met vriend onderzoeken vastberaden moord bij kliffen Sussex”
Janneke Bouwman: “Fijne nieuwe cosy crime-serie met eigenwijze psychotherapeute als hoofdpersoon”
Chill with Linda: “Cosy crime waarvan de auteur wil dat je het leest”
Gea Kuipers: “Zoete mysteriecocktail van een eigenzinnige psychotherapeut en haar vrolijke buurman”
Sharon Tiggelaar Martens: “Deze ‘whodunit’ is vermakelijk en beeldend, maar soms wat afgeraffeld”
Jennifer de Smidt: “Therapeut onderzoekt moord tussen excentrieke dorpsbewoners op het Engelse platteland”
Joyce Rozema: “Nieuwsgierige psycholoog en sidekick ontrafelen mysterie in kustdorp vol geheimen”
Helma Koot: “Eigengereide therapeute en drankstokende sidekick ontrafelen moord in cosy crime”
CONCLUSIE
Alles bij elkaar heeft het boek volgens de lezers veel herkenbare cosy-crime-elementen: een klein dorp, een eigenzinnige speurder, droge humor en een puzzelachtige opzet. Tegelijkertijd stoorden meerdere lezers zich aan losse plotlijnen, een dader die wat uit de lucht kwam vallen en relaties die wel erg snel werden gladgestreken. Juist omdat het niet perfect was, zorgde het boek voor een leuke discussie met een gemengd eindoordeel.
Met 1x 5 sterren, 4x 4 sterren, 9x 3 sterren en 1x 2 sterren kwam de leesclub uit op een gemiddelde waardering van 3,3 sterren.
Iedereen bedankt voor de inzet en de levendige discussie. Wellicht tot een volgende keer.
Helma Koot, leesclubcoördinator