Leeuwarden is Leeuwarden.
Niet groot, niet klein. Een stad waar achter bijna elke gevel wel een verhaal schuilt. Als ik door de stad loop, zie ik niet alleen straten en gebouwen. Ik zie verhalen. Soms kijk ik een steegje in en denk ik: daar zou best een lijk kunnen liggen.
Dat klinkt misschien vreemd, maar zo begint een thriller soms.
Toch begon de Meijer-serie niet met een moord.
Als kind en puber keek ik graag naar 't Schaep met de Vijf Pooten. Wat mij daarin fascineerde was niet alleen het verhaal, maar vooral de kroeg. De vaste gasten, de gesprekken en het gevoel dat iedereen elkaar kende. Zo'n plek wilde ik ooit zelf vinden.
Jaren later gebeurde dat.
Voor mij werd die plek De Scamele in Leeuwarden.
Het werd niet alleen mijn stamkroeg, maar ook de plek waar Marnix Meijer ontstond. Niet letterlijk natuurlijk, maar wel als personage. Tussen de gesprekken aan de bar, de vaste gasten en de verhalen groeide langzaam het idee voor een man die anders was dan de meeste speurders in thrillers.
Ik wilde geen kopie van Baantjer. Ook geen amateurdetective die toevallig steeds opnieuw over een moord struikelt.
Meijer moest zijn eigen man worden.
Zo ontstond Marnix Meijer. Een oud-journalist die na een publieke val achter de bar van De Scamele terechtkomt. Geen politieagent. Geen rechercheur. Maar diep van binnen nog altijd journalist. Iemand die vragen blijft stellen als anderen al lang zijn afgehaakt. Iemand die het speuren nooit helemaal heeft kunnen loslaten.
De vaste gasten in de boeken zijn trouwens niet allemaal verzonnen. Personages als Rinus, Douwe en barvrouw Carla zijn gebaseerd op echte mensen. Gelukkig vinden zij dat vooral leuk. Sterker nog, ze zien het als een eer om steeds weer in de verhalen terug te keren.
Voor het tweede deel koos ik voor een politieke moord.
Dat begon met een simpele vraag. We leven in een tijd waarin politiek overal aanwezig is. Op televisie, op sociale media en aan de bar. Je kunt er bijna niet omheen.
Maar wat gebeurt er als de beoogde minister-president vlak voor de verkiezingen wordt vermoord?
Met die gedachte begon Meijer, De Scamele en de dode lijsttrekker.
Mijn manier van schrijven zit ergens tussen plannen en ontdekken in. Meestal weet ik waar een verhaal begint, maar nog niet precies waar het eindigt. Soms verandert de dader onderweg. Soms groeit zelfs het aantal moorden mee met het verhaal.
Bij De moord op de vrouw zonder verleden stond aanvankelijk maar één moord op de planning. Uiteindelijk werden het er meer, simpelweg omdat het verhaal die kant op ging.
Misschien is dat wel het leukste aan schrijven.
Je begint met een idee en wordt vervolgens zelf nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren.
Als mensen mij vragen waarom ze de Meijer-serie zouden moeten lezen, houd ik het simpel. Hou je van Baantjer, Agatha Christie en Leeuwarden? Dan zit je goed.
Want naast de moorden en mysteries is er ook ruimte voor humor. Voor de gesprekken in De Scamele. Voor de opmerkingen van de vaste gasten. En voor de soms absurde situaties waarin Meijer terechtkomt.
Uiteindelijk hoop ik dat lezers over vijf jaar niet alleen de moorden herinneren, maar vooral uitkijken naar het volgende verhaal. Dat ze weten dat er weer een nieuw bezoek aan Meijer, De Scamele en Leeuwarden aankomt.
En als ze over twintig jaar nog weten wie Marnix Meijer was?
Dan ben ik meer dan tevreden.
Neem gerust een kijkje op mijn website