Toen we via de social media van uitgeverij Ambo|Anthos een oproep zagen om Vuurvliegjes in Nova Scotia, de nieuwste roman van Eleanor Shearer, vooruit te lezen, reageerden Marieke, Renate en Helma . En we werden alle drie uitgekozen. Dus de afspraak voor een groepsread was snel gemaakt.
Net als in haar debuutroman Vrij stroomt de rivier kiest de auteur in Vuurvliegjes in Nova Scotia, vertaald door Fannah Palmer, opnieuw voor slavernij als belangrijk thema. Ditmaal staan de Jamaicaanse Marrons centraal, die door de Britten naar het Canadese Nova Scotia werden gedeporteerd om daar in ballingschap te leven. Shearer, kleindochter van een Windrush-immigrant uit het Caraïbisch gebied, belicht hiermee een onderwerp dat dicht bij haar eigen wortels ligt.
Over Vuurvliegjes in Nova Scotia
Nova Scotia, 1796. Cora, een wees die net uit Jamaica is aangekomen, heeft het nog nooit zo koud gehad. Niemand waagt zich nu de deur uit, dus de schim in het bos lijkt haar gezichtsbedrog… totdat ze naar buiten gaat en in het maanlicht sporen in de sneeuw vindt.
Agnes is op de vlucht en houdt zich verborgen in de wildernis, waar ze moet zien te overleven. Fouten kan ze zich niet veroorloven. De jonge vrouw in het bos verontrust haar dan ook. Maar hun paden zijn voorbestemd om te kruisen.
Tussen de ceders bouwen Cora en Agnes aan een veilige plek. Wanneer Agnes’ verleden hen inhaalt, worden ze geconfronteerd met de prijs van vrijheid en liefde…
Wat vonden we van de schrijfstijl?
We hebben alle drie het eerste boek niet gelezen, dus het was voor ons een kennismaking met de schrijfstijl van Shearer. En al lezende bleek dat onze mening allesbehalve unaniem was. Helma was (gematigd) enthousiast, Marieke een stuk minder en Renate had zelfs moeite om het boek uit te lezen.
Marieke: "Ik had moeite met de manier van schrijven. Zo vertellend in derde persoon. Het is zo afstandelijk. Ik heb dat nu al een paar keer gehad met boeken en kon er nooit de vinger op leggen. Want de meeste boeken in derde persoon gaan gewoon goed. Maar het constante vertellen wat iemand doet denkt en voelt is gewoon niet mijn ding. Er waren wel een paar mooie poetische zinnen, maar het wist me helaas niet te raken."
Renate: "Ik had moeite om in het verhaal te komen, terwijl ik eigenlijk heel erg benieuwd was naar dit verhaal. De schrijfstijl vond ik wat taai en afstandelijk. Behalve de stukken die echt over de slavernij gingen, die lazen dan weer een stuk sneller. Naar het einde toe werd het verhaal ook vlotter verteld maar dat kan ook komen doordat je toen wist wie er terecht stond en waarom."
Helma: "Ik ben het met jullie eens dat de vertelstem opvallend beheerst en bijna afstandelijk is, maar het stoorde me niet. Juist omdat ze ver blijft van (valse) sentimenten, werd het verhaal voor mij misschien wel indringer. Ik genoot van de beschrijvingen van de natuur en de leefomstandigheden van Agnes (en later samen met Cora) in de bossen. Het leverde sfeervolle en beeldende passages op, hoewel het er er wel voor zorgde dat het verhaal wat rustig voortkabbelt en de spanning langzaam op gang komt."
Wat vonden we van de personages? Zijn ze voldoende uitgewerkt? Konden we met ze meeleven?
Marieke: "De auteur heeft erg haar best gedaan om de personages goed neer te zetten, maar door de afstandelijke manier waarop het gebeurde kon ik geen band met ze krijgen."
Renate: "Ik had niet zo heel veel met de personages, ze bleven voor mij te afstandelijk, al vond ik Thursday wel een mooi personage. De onderlinge relatie tussen de personages vond ik mooi bedacht, alleen ik voelde het niet zo. Daardoor kon ik mij ook niet zo in Cora kon verplaatsen, wat ik jammer vind."
Helma: "Ik vond het stuk voor stuk interessante personages met ieder hun eigen geschiedenis. Niet dat ik me direct emotioneel gebonden voelde, maar ik kon me wel inleven in hun gevoelens en de redenen van hun besluiten. Cora die bij de vrije Marrons hoort en opeens een hele andere kijk op haar vrijheid krijgt als haar pleegmoeder Leah gedwongen een groot geheim kenbaar maakt, Agnes die het lot van gevluchte slaven vertegenwoordigt en Thursday die de rol van opgelichte vrije man voor zijn rekening neemt. Ik voelde ook wel de liefde tussen de verschillende personages en wat je voor de liefde overhebt."
Wat vonden we van de feitelijke geschiedenis die in het verhaal is verwerkt? Was het voldoende uitgewerkt of hadden we er meer van willen weten?
Marieke: "Een absoluut pluspunt van dit boek is dat het een stuk geschiedenis aanstipt dat onlosmakelijk is verbonden met de slavernij, maar het op een andere manier belicht. Tegenover slavernij staat vrijheid en daar werd de nadruk op gelegd. Dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. De Marrons uit Jamaica die in in vrijheid in Nova Scotia leefden als bannelingen was onbekende geschiedenis voor mij. Het feit dat hun vrijheid ten koste ging van de slaven op de plantages vond ik schrijnend."
Renate: "Dat vond ik erg interessant want ik wist überhaupt niet dat er in Nova Scotia Marrons uit Jamaica waren. Het lijkt mij een flinke cultuurverandering voor die mensen daar toen, dat vond ik wel goed in het verhaal verwerkt. Daar had van mij best meer in gemogen, al waren sommige beschrijvingen wel gruwelijk met name over wat er met je kon gebeuren als je een ontsnapte slaaf was en dan weer gepakt werd. Het geschiedenisdeel van dit verhaal vond ik het beste."
Helma: "Ïk vond het jammer dat de geschiedenis en achtergrond van de Marrons, waar ik hoegenaamd weinig van wist, relatief beperkt uitgewerkt is. Daar had ik graag wat meer over willen weten. Maar dat is maar klein minpuntje. Shearer belicht zowel slavernij en de vrijheid die daar tegenover staat. De afschuwelijke werkelijkheid van tot slaaf gemaakte mensen: ze worden van hun menselijkheid beroofd, gereduceerd tot handelswaar en eigendom, zonder enige zeggenschap over hun eigen leven en volledig overgeleverd aan de grillen van hun ‘eigenaar’. Daarnaast schenkt ze ook aandacht aan hoe voormalige tot slaaf gemaakte mensen ook na hun vrijlating opnieuw konden worden uitgebuit door gewetenloze oplichters die hen voor lange tijd voor een schamel loon aan hen bonden."
Onze conclusie
Marieke: "Ondanks het indrukwekkende verhaal, kon het me niet voldoende boeien. Ik heb wel geleerd over een onbekend stuk geschiedenis, maar ik had op meer betrokkenheid gehoopt. De balans slaat nog net door de positieve kant en het boek krijgt 3 sterren.
Renate: "Het was niet helemaal mijn boek. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, want ik had echt heel erg veel zin in dit boek en ik keek er al een tijdje naar uit. Naar het einde toe werd het verhaal voor mij wel beter en liet het me minder los, iets wat daarvoor best veel gebeurde. Door het laatste stuk en de geschiedenis geef ik toch 3 sterren.
Wat ik wel nog even wil zeggen is dat ik dit echt een fantastische cover vind. Veel mooier ga je ze niet krijgen dit jaar denk ik."
Helma: "Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Het is een ingetogen, soms wat traag, maar uiteindelijk indringend verhaal dat vooral blijft nazinderen door wat je tussen de regels leest. Van mij krijgt het boek 4 sterren."
Hebben jullie Vuurvliegjes in Nova Scotia gelezen? We zijn benieuwd hoe jullie het verhaal ervaren hebben.
Klik hier om naar de startpagina van Fabulous Feelgood te gaan.