Het was een gezellige leesclub, waarbij er onderling best wat interactie was waarbij sommige lezers elkaar lekker in de weer hielden, door lekker op elkaar te reageren.
Het was ook leuk om te zien dat dit op een fijne manier gebeurde en dat er ook als er iets werd gevraagd in het café dat de medelezers daar al op hadden gereageerd met het beantwoorden van de vraag.
Een leuke enthousiaste groep was het met helaas 2 afvallers maar de rest maakte die afwezigheid meer dan goed.
Soms was het nog wat wennen aan het forum, maar dat werd beter.
Het is leuk om te zien dat iedereen hetzelfde boek leest, maar het totaal anders ervaart en ook weer andere dingen opvallen. Dat maakt een leesclub erg leuk.
Ondanks dat het best bijzonder is om een leesclub te doen met een deel 10 van een serie, ging iedereen er vrij blanco in, de meeste lezers hadden al eerder de andere delen gelezen en voor een enkeling was het een eerste kennismaking met de boeken van Chris Carter.
Over het boek
De kamergenoot is een bloedstollende thriller van de winnaar van de MAX Gouden en Zilveren Vleermuis: Chris Carter.
Ze waren kamergenoten op de universiteit en de twee slimste studenten van hun jaar. Later werd Robert Hunter hoofd van de afdeling Moordzaken en Lucien Folter de gevaarlijkste seriemoordenaar die Hunter ooit is tegengekomen.
Nadat Lucien Folter door Robert Hunter in de gevangenis belandde, heeft hij niet stilgezeten. In zijn cel heeft hij zijn wraak tot in de puntjes voorbereid. Nu is het tijd om die uit te voeren. Na drieënhalf jaar eenzame opsluiting is Lucien er eindelijk in geslaagd te ontsnappen.
Eén persoon moet voor alles boeten: zijn oude kamergenoot Robert Hunter…
Over de auteur
Chris Carter verhuisde na de middelbare school naar de Verenigde Staten en studeerde psychologie met als specialisatie criminologie. Hij werkte enkele jaren als psycholoog voor hij als professioneel musicus (elektrische gitaar) de wereld rondreisde. Tegenwoordig is Carter fulltime schrijver en woonachtig in Londen.
Schrijfstijl
Over de schrijfstijl van een auteur valt altijd genoeg te praten, wat de een juist fijn vind ziet de andere juist anders. Dat is juist het leuke aan een leesclub om achter die meningen te komen.
De schrijfstijl van Chris Carter werd over het algemeen als prettig ervaren, zijn stijl is herkenbaar en toegankelijk.
De hoofdstukken zijn kort en beeldend geschreven waardoor hij ook de vaart in het verhaal houdt.
Ook beschrijft hij de gruwelijkheden in zijn boeken erg gedetailleerd.
Wel werd er ook wel gevonden vooral door de lezers die de meeste van zijn boeken gelezen heeft dat hij wel in herhaling valt in zijn boeken.
Zo komt in elk boek het zinnetje ik lees veel wel voor.
Guy: Carter hanteert een zeer herkenbare stijl. Hij heeft een toegankelijke stijl, schrijft heel gedetailleerd zonder dat deze gaat vervelen, Hierdoor kan hij zijn lezers een hoog tempo opleggen. Dit alles past perfect bij dit boek; want vaart maken is één van zijn kenmerken als auteur. Zijn zinnen zijn helder, de dialogen uit het leven gegrepen.Ik ben door het boek heen gevlogen, alleen maakte ik af en toe notities om tijdens het verloop duidelijk te weten 'wie is wie'. Trouwens, tijdens het lezen merk ja al snel dat Carter goed weet waar hij over schrijft; hij kent het misdaadwereldje.Het woordgebruik past hij knap aan de omstandigheden/personages aan.
Silvia: Chris Carter laat zijn verhalen tot leven komen door zijn schrijfstijl. De korte hoofdstukken in heldere, beeldende (soms iets te 🙂) bewoordingen laten je als lezer mee te gaan in de snelheid van het verhaal. De wisselingen van perspectief tussen Lucien en Robert zorgen voor een korte adempauze. Toch gaan deze ook mee in het tempo van het verhaal, dus die adempauze is van korte duur. Dit is wat mij betreft een van de sterke kanten van deze auteur. Ook bij dit boek gold, eenmaal opgepakt, moeilijk weg te leggen. Carter houdt de lezer constant op de hoogte wat er staat te gebeuren. Het verrassingseffect is hierdoor minder, maar de spanning is hoog.
Wim: Carter schrijf tin een zeer vlotte en leesbare stijl. Geen ingewikkeld taalgebruik en je merkt doorheen zijn werk wel dat hij weet waarover hij het heeft. Alleen vind ik dat hij hier soms iets te veel in herhaling valt, hoewel het niet echt storend is voor het ritme in zijn boek(en).
In al zijn werk, dus ook hier, hanteert Chris Carter een prettig leesbare schrijfstijl. Weinig of geen moeilijke woorden of ingewikkelde zinnen die je driemaal moet lezen vooraleer je ze doorhebt. Dit maakt dat er meestal heel wat vaart in zijn werk zit en dat je het boek uithebt voor je het beseft.
Daniella: Ik vind Chris Carter een hele fijne schrijfstijl hebben. Het is goed en makkelijk te lezen. Heel typerend vind ik altijd de korte hoofdstukken, waarbij het volgende hoofdstuk 9 van de 10 keer gewoon verder gaat waar het vorige eindigde ;-). Ik heb me daar altijd een beetje over verbaasd, maar inmiddels ben ik het gewend. Wat ik ook fijn vind is dat een boek van Chris Carter altijd meteen “aan” is. Geen 100 pagina’s voordat er eens iets gebeurd ;-). Je zit er meestal gelijk lekker in.
De schrijfstijl past bij deze thriller. Korte zinnen, hoofdstukken en goed het tempo erin.
Ingrid: Chris Carter zijn schrijfstijl houdt je aan het boek gekluisterd. Niet al te gewikkelde zinnen met allerlei bijzinnen. Lekker gruwelijke scènes (sorry, ik hou daar van 😊). De spanning blijft het grootste gedeelte van het boek aanwezig , ook door de cliffhangers en korte hoofdstukken. Maar er is ook aandacht voor de onderlinge relaties en in beperkte mate ook voor de zielenroerselen en geschiedenis van de personages. Ik weet niet of de schrijfstijl van Carter écht uniek is, maar ik hou ervan!
Spanning
Spanning en ontknoping zijn 2 hele belangrijke elementen in een thriller.
Waar iedereen wel iets over te zeggen heeft.
De meningen over de spanning lagen niet echt ver uit elkaar als je kijkt naar welke cijfers er voor de spanning werd gegeven.
En de ontknoping werd zowel spannend, verassend als vergezocht gevonden, maar dat werd niet als erg ervaren.
Lisette: Zoals ik bij de vraag over de opbouw al aangaf vond ik het een knallende ontknoping die weliswaar wat vergezocht is, maar toch ook weer niet ongeloofwaardig omdat Lucien Folter een super intelligente en kwaadaardige dader is die er ook nog eens op uit is om zijn daden met zoveel mogelijk variatie uit te voeren. Om die redenen komt Carter wat mij betreft weg met deze ontknoping.
Als ik een cijfer voor de spanning moet geven wordt het een 9. Omdat jager en gejaagde beide al bekend waren, neemt dat wel iets van de spanning weg, maar er bleef wat mij betreft meer dan voldoende spanning over. Sowieso door de opzet, korte hoofdstukken met veel cliffhangers, maar ook door de verschillende manieren waarop Lucien Robert probeert te raken. Niet alleen rechtstreeks maar ook via anderen, met de bedoeling Robert zich verantwoordelijk te laten voelen. En uiteindelijk dan de spannende ontknoping.
Ger: De ontknoping zag ik dus echt niet aankomen, voor mij was de scene in die parkeergarage de apotheose van het boek - en zo hoort het bij het slot, een onverwachte plotwending. Tijdens het lezen van die scene, dacht ik echt dat Robert zich inderdaad zou opofferen. Blijkbaar kende ik Lucien nog niet voldoende om te bedenken dat hij toch nog een konijn uit de toverhoed haalde. Super spannend deel van het boek, ik zat op het puntje van mijn stoel. En … dan toch nog eindigen met een cliffhanger: is dit werkelijk het einde van de moorden van Lucien, of komt er toch nog een deel?
De spanning krijgt van mij een 9+ (je moet altijd nog een beetje ruimte overlaten voor een nog beter boek - zoals bijvoorbeeld 'Ik ben Pelgrim' van Terry Hayes) Chris Carter bouwde de spanning lekker op. Te beginnen met de ontsnapping uit het ziekenhuis en eindigend met de apotheose die ik hierboven noemde.
Marleen: De ontknoping vond ik vergezocht, maar kwam onverwacht. Er blijft ook een gevoel achter van “ misschien iets te veel Carter gelezen” ? En toch…..een volgend boek ga ik zeker weer lezen.
Vanaf hoofdstuk een is de spanning aanwezig, de korte hoofdstukken, steeds een cliffhanger waardoor doorlezen de enige optie is. Soms wel vergezocht, het ontsnappen van Hunter bijvoorbeeld…..Cijfer een 9.
Jules: Natuurlijk is de ontknoping best wel ongeloofwaardig. Maar dat is best wel gebruikelijk in dit genre. Een logische ontknoping zou het verassingseffect teniet doen.
Als je meerdere boeken van Chris Carter hebt gelezen verwacht je altijd al veel spanning. Bij dit boek zou ik zeggen een 8.5
Alie: De spanning geef ik een 8
De échte spanning zat voor mij steeds in de anticipatie: gaat hij die moeder met haar kind als slachtoffer kiezen, gaat hij die jongen in het metro-station vermoorden, is Tracey zijn volgende slachtoffer…
Op die momenten wilde ik echt door blijven lezen. Het einde zat, hoewel wat ongeloofwaardig, knap in elkaar door de onverwachte wendingen die ook hier weer in zaten, maar ik vond het soms wel meer actie dan spanning.
Moment.
De vraag moment waarbij iedereen een moment uit het verhaal opschreef, veel momenten kwamen wel overeen, maar het mooie is dat er daar ook veel variatie in was, dat maakt weer mooi duidelijk dat hoewel iedereen hetzelfde boek leest, iedereen weer wat anders opvalt.
Wat ook mooi was dat vooral het psychische aspect het deed bij het moment wat het meeste werd gekozen puur en alleen omdat je soms al lezende dingen zelf al invult om daarna helemaal verrast te worden.
Guy: Zelf zou ik hier geen 'momentopname' willen uitkiezen. Carter heeft voor mijn part één langgerekt 'momentum' uitgewerkt, waarbij elke afzonderlijke gebeurtenis leidt naar een uiteindelijke apotheose. Deze apotheose laat dan nog alle deuren open voor de toekomst. Theoretisch heeft het boek zelfs een open eind.... ook al zou je kunnen denken dat het over en uit is met Lucien. Dit weet je echter nooit met een genie/opperschurk/gestoorde/moordenaar zoals hij.
Kies ik dan toch voor één moment: de passage waarin Lucien de ouders van Tracy aanvalt. Hiermee valt hij niet alleen Tracy aan, ook Robert Hunter zelf. Een geniale vondst van de auteur.
Marleen: Ook ik kies voor het moment van de moord op de ouders van Tracy…, of eigenlijk de ontdekking van de opstelling aan de eettaffel.Een gruwelijke opstelling, geniaal gevonden en beschreven. Ik had niet eerder in de gaten gehad dat er ook een man in het spel was, de moord op de moeder van Tracy werd beschreven dus de eetkamerscene was een verrassing. Maar ook het begin van het boek, de bewaker die ontdekt wat er zich heeft afgespeeld als hij aan het werk wil gaan… de spanning is er direkt!
Ik ben het met Guy eens, de opmerking naar Garcia….een open einde??
Daniella: Wat mij het meest bijgebleven is, is dat ik dacht dat Lucien achter Tracy aan zou gaan, maar dat blijkt dat hij voor haar ouders is gegaan. En vlak daarachter dat Hunter in die taxi moet stappen, het meer moet overzwemmen, en dan op weg gaat naar de finale.
Wim: Voor mij is dat alles wat draait rond de ontsnapping van Lucien. Hoe hij erin slaagt om weg te komen, terwijl hij in eenzame opsluiting zit en dan daarbij horend het moment waarop Hunter te horen krijgt dat Lucien ontsnapt is. Hiermee zet Carter een tsunami van gebeurtenissen in gang, de ene al straffer dan de ander en telkens blijft Lucien de speurders een stap voor
Gerrie: Het moment dat Lucien Tracy ontdekt, vond ik heel spannend. Zeker omdat Hunter zijn verloofde ook al Lucien is kwijtgeraakt. En ik ben het met de eerdere berichten eens. Het gewoon geniaal door de ouders van Tracy te vermoorden. Het schuld gevoel zal veel langer impact hebben op Robert. Echt een kwelgeest die Lucien.
Neeltje: Het moment dat Lucien Stacey belt en ze verneemt dat er iets met haar ouders is. Het was gruwelijk en onverwacht (ik had gedacht dat hij Stacey zou pakken).
HA: Bij mij is vooral de explosie in het Whiskey Athenaeum in Hollywood vooral bijgebleven. De beschrijving die Chris Carter hier gebruikt om aan te geven hoe de bom ontploft. Allereerst beginnend met het woordje BOEM!! Daarna in welke stadia wat precies gebeurd. Hoe de kracht en de inhoud van de bom steeds toeneemt en zich over de verschillende bij naam genoemde mensen
Kippenvel, walging, angst, verdriet en ik weet niet wat nog meer mijn gevoelens waren tijdens dit hoofdstuk!
Oordeel
Het boek werd over het algemeen heel goed beoordeeld, de meeste van ons hadden al meerdere delen van de serie rond Robert Hunter gelezen.
Voor sommige hield het in dat dit niet zijn beste boek werd gevonden, zo werd het boek beoordeeld met 2 keer 3,5 sterren en 2 keer 5 sterren en de rest 4 sterren, dus dan krijg je daar een mooi gemiddelde uit van 4 sterren.
Dit had deels ook te maken, dat Chris Carter soms een beetje in herhaling valt naar het einde toe met Robert Hunter, of omdat het soms net te ongeloofwaardig was.
Aan de andere kant maakten de spanning, bizarre wendingen en moorden het ook weer waar.
5 sterren
Ger: Gruwelijke serie- en massamoordenaar
4 sterren
Gerrie: Quote: kat en muisspel
Ingrid: Quote: Wie jaagt op wie?
Neeltje: Pageturner, niet voor tere zieltjes" en ik heb hem vier sterren gegeven.
3,5 sterren
Guy: Macabere thriller, met een gestoorde psychopaat aan het roer.
Alie: De titel klinkt onschuldig, maar schijn bedriegt
Het boek in één woord:
Eigenlijk in 5 woorden: geef de mening van de leesclub over onderstaande elementen in een woord weer.
Cover: kleuurijk
Plot: spannend
Personages: sterk
Schrijfstijl: prettig
Sfeer en setting : griezelig
Bedankt allemaal voor jullie aanwezigheid en gezelligheid in deze leesclub!