Weten jullie het nog? Midden december vroeg ik jullie hoeveel van mijn vijftig mooiste boeken de Hebban 1000 zouden halen. Twintig mensen waagden een gokje en Daf*, die er 32 vermoedde, bleek de beste voorspellende gaven te hebben. Zij mocht een boek uitkiezen dat ik zou lezen en waarover ik later verslag zou uitbrengen. Zo gezegd, zo gedaan en… Ursula en Kitty lazen gezellig mee.
Dat waren de drie opties, ik koos voor Harbach. De inhoud trok me veruit het meest, en het is een klepper, ook nooit verkeerd.
Daf*: Voor de eerste optie heb ik me laten inspireren door je Björnstad-trilogie. Ik kom daarom op: De kunst van het veldspel van Chad Harbach. […] Zelf heb ik het destijds gelezen (1 van mijn 3 boeken dat jaar!!) omdat Mart Smeets en Jan Smeets (van Pinkpop) lyrisch waren over dit boek in DWDD. Het staat op 437 in de Hebban1000.
Boekpagina: Westish College, een kleine universiteit aan de oever van Lake Michigan. De jonge, getalenteerde honkballer Henry Skrimshander is voorbestemd om een ster te worden. Maar wanneer tijdens een wedstrijd een routineworp van zijn hand verkeerd uitvalt, nemen vijf levens een andere wending. […]
Kitty: De kunst van het veldspel heb ik in het verleden meerdere keren cadeau gegeven, zonder het zelf te lezen. In die periode las ik hoofdzakelijk thrillers. Nu ik steeds vaker naar romans grijp, kwam het project van Greet op het juiste moment. Het samenlezen is soms net dat duwtje in de rug om de boeken te lezen die je anders links laat liggen, maar die je wel blijven aankijken. De vergelijking met Björnstad sprak me meteen aan. En omdat ik een zwak heb voor samenleesprojecten stak ik direct mijn vinger op toen dit boek ter sprake kwam. Dit wilde ik niet missen.
Ursula: Greet vroeg meelezers en dan laat ik me sowieso graag verleiden, daarnaast is het een boek dat ik niet direct zou kiezen, des te leuker om het er samen over te hebben. Het aantrekkelijke vind ik dat je het met elkaar over je voortgang kunt hebben, dat je de dingen die je opvallen of die je niet begrijpt of kunt plaatsen kunt bespreken. Dat laatste, wanneer ik een boek lees met stukken of een einde met vraagtekens is het erg fijn om iemand anders’ mening en gedachten te kunnen vragen.
De vergelijking met de Björnstad-trilogie van Fredrik Backman
Heel wat mensen weten ondertussen dat ik (Greet dus) helemaal lyrisch ben over de drie Björnstad-boeken, zo leuk dus dat ze Daf* inspireerden toen ze haar keuze moest maken. Het heeft lang geduurd, maar vorig jaar ging Kitty eindelijk overstag en ging ze ook Backman lezen. En jawel hoor, net als ik deelde ze drie keer vijf sterren uit, die had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen. We konden dus niet anders dan checken in hoeverre De kunst van het veldspel overeenkomsten heeft met Björnstad.
Kitty: Ja, beide boeken hebben sport als uitgangspunt, maar verder vind ik ze moeilijk met elkaar te vergelijken. De toon is totaal anders. De kunst van het veldspel is minder maatschappelijk en minder heftig. Voor mij lag de nadruk veel meer op het campusleven en de psychologische ontwikkeling van de personages. Wat de boeken wel delen, is hun fascinatie voor de invloed van sport op levens, keuzes en onderlinge relaties.
Greet: In de trilogie van Backman is het hele verhaal weliswaar ook rond sport opgebouwd (daar is het ijshockey in plaats van honkbal), maar uiteindelijk zijn het de intermenselijke relaties die de grootste rol spelen. Waartoe zijn mensen in staat om (vooral) hun kinderen te beschermen? Hoe komen we drama’s te boven die een hele gemeenschap schokken? Waarom doen we wat we doen en zijn we wie we zijn? In het boek van Harstad neemt de sport een grotere plek in. De leefwereld van de personages beperkt zich min of meer tot het campusleven. We volgen slechts een handvol mensen, niet een hele gemeenschap.
Ons oordeel over De kunst van het veldspel
Kitty (****): Zoals ik al zei, gaat de vergelijking met Björnstad deels op, want ook in De kunst van het veldspel speelt sport een belangrijke rol en draait het uiteindelijk om veel meer dan winnen of verliezen. Toch is dit een ander soort boek. Waar Backman vooral emotioneel raakt, kiest Harbach voor een meer literaire en psychologische benadering. Wat me het meest verraste, was hoe spannend de honkbalwedstrijden waren. Als iemand die zelden of nooit sport op televisie volgt, zat ik hier toch geboeid te lezen. De spanning zit niet alleen in de wedstrijden zelf, maar ook in wat er voor de personages op het spel staat. Harbach schrijft bovendien prachtig. De relaties tussen de personages voelen complex en geloofwaardig aan, terwijl thema's als ambitie, perfectionisme, vriendschap en falen alle ruimte krijgen. Ik vind dit boek een intelligente, meeslepende roman die nog lang blijft nazinderen.
Ursula (****): Het boek is me in zijn geheel goed bevallen. Ik leef meestal erg mee met de personages, waardoor ik soms moeite heb met hun ongeluk, pech, enz. Ik voel het in mijn buik en hart, zeg maar. Dat had ik nu dus met Henry, voelde aankomen hoe het zou gaan. Drama, gelukkig geeft het einde hoop! De relatie die zich ontwikkelt tussen Owen en Guert, … Veel mooi taalgebruik, mooie zinnen! Soms wat technisch qua honkbal, niet storend wat mij betreft. Boeiend om te lezen, te ervaren hoe deze sport zo het leven van studenten kan beheersen. We hebben hier ook topsportpotentie, waarvoor een ander studietraject en sportfaciliteiten zijn, de situatie zoals in de VS kennen we hier niet. Mooi uitgewerkte personages. Levenslessen, Pella, Mike. Henry, wanneer het op een cruciaal moment fout gaat, neergang en herstel.
Greet (****): Ik vond het boek een plezier om te lezen, behalve toen het twee keer bladzijdenlang over honkbal ging, met alle details groot of klein erbij. Totaal oninteressant voor mij, hier had ik dus een andere ervaring dan Kitty. Gelukkig stond de complete afwezigheid van enige honkbalkennis bij mij het begrip van het verhaal geenszins in de weg. Afgezien van dit kleine minpunt heb ik alleen maar lof voor het boek. Harbach schrijft mooi en meeslepend, het is indrukwekkend hoe hij met best weinig personages een gelaagd verhaal weet neer te zetten en ontzettend veel verschillende soorten relaties in de kijker zet. En dat ondanks het kleine en besloten wereldje waarin het boek zich afspeelt.
Daf*, het is duidelijk, we zijn blij dat we jouw keuzeboek gelezen hebben, iets dat anders waarschijnlijk nooit gebeurd zou zijn. Dus dank je wel!
Nog mensen die De kunst van het veldspel ooit gelezen hebben of dat van plan zijn? Houden jullie wel van een samenleesproject zo nu en dan?
Naar de inhoudstafel van 'Met mijn neus in de boeken'