Marieke Scheers
Proloog
Ik vond het een sterk proloog. De basis info over Hannah kwam aan bod en haar gedachtengang (dat zij zichzelf als abnormaal beschouwt).
Er staat een stukje op de eerste blz.: “Alsof dat allemaal niet genoeg is om mijn brein af te leiden, tikt Stefan al minstens twintig minuten met zijn pen op het tafelblad”, dat vond ik zo herkenbaar. Daar kan ik mij ook altijd enorm aan ergeren, omdat het zo afleid.
Het volgende stuk heb ik als mooi ervaren, conciërge Gaby: “Maar jouw tijd komt nog wel. Straks, als je volwassen bent, zul je zien dat een beetje té zijn juist datgene is wat jou zo fantastisch maakt.” Het is zo mooi en oprecht. Mensen mogen vaker lief en begripvol zijn naar en voor elkaar.
De manier hoe Hannah haar ouders tegen en over haar praten is echt walgelijk. Dat ervaar ik denk ik zo heftig omdat ik een heel groot deel van die dynamiek herken uit mijn eigen jeugd en soms nog steeds voorkomt binnen ons gezin.
Opbouw
Ik heb niets gemist in de opbouw. Het voelde voor mij als een logische sprong en als een compleet verhaal. Naar mijn mening komt het zo juist beter tot zijn recht, anders krijg je mogelijk veel herhaling.
Dat de perspectieven wisselen ervaar ik als prettig lezen. Het geeft mij duidelijkheid “in wie zijn/haar hoofd” ik op dat moment zit.
Epiloog
Van belang? Nee. Fijn? Ja. Ik vind het altijd leuk om dan weer een tijdsprongetje te maken hoe het de personages in de toekomst vergaat. Voor mij was het zo compleet, alleen vond ik de laatste twee zinnen niet heel erg passen bij de voorafgaande zinnen. Ik zat het te lezen met een opgetrokken wenkbrauw. Het liep niet zo vlot, kan er nog niet helemaal mijn vinger op leggen.
