Door de proloog zat ik meteen in het verhaal en in het karakter en de situatie van Hannah. Ik vond het best wel schokkend hoe het er in de klas aan toe ging en hoe de leraar met haar om ging. Het was ook wel herkenbaar, in mijn tijd op school kon dat ook wel zo gaan, de leraar had nog veel macht en kon veel meer zeggen dan tegenwoordig denk ik (hoop ik)
Ook het niet geloven in/serieus nemen van het werkelijk hebben van ADHD stamt uit diezelfde tijd. Ik had behoorlijk met Hannah te doen, alles ging mis terwijl ze juist zo ontzettend haar best doet
18 jaar verder is een hele sprong, maar je gaat meteen verder in de strekking van het verhaal hoe de ADHD het dagelijkse vowassen leven van Hannah beïnvloed. Gelukkig heeft ze dan zo'n lieve ondersteunende buurvrouw, die haar begrijpt. Dat gunde ik haar echt
Dan ga je verder met het eerste hoofdstuk over Bram. Ik kon me ook meteen goed in hem inleven. Het is heel beeldend beschreven, dus ik zag gedurende het hele boek.alles zo voor me. Het ongemak en onvermogen straalt er vaak vanaf, bij zowel Bram als Hannah. Bij Bram wordt ook meteen de nijpende situatie duidelijk waarin hij zit
Ik was heel tevreden na het lezen van de epiloog. I needed a good end. Ik wilde graag dat het goed zou aflopen en dat Hannah en Bram bij elkaar zouden blijven en het was heel bevredigend om dat te lezen. Eind goed, al goed