De proloog vond ik een beeld geven over hoe Hannah in haar jeugd behandelt is mbt tot haar ADHD. Â Ze wordt totaal niet gezien daar met name haar vader in haar behoefte. Later in het verhaal snap je ook waarom de familiebanden met haar gezien verstoord zijn.
De gevoelens die dat opleveren is dat wanneer ik me in Hannah inleef me heel klein   gevoel, gekleineerd eigenlijk geen fijn gevoel. Een gevoel dat je het liefst wil ontvluchten.
Ik vind de opbouw dat het vanuit zowel het perspectief van Hannah als Bram wordt vertelt prettig het geeft meer inzicht en diepgang. Door wisseling in perspectief krijg je echt twee kanten. Soms kan ik moeite hebben met het wisselen omdat ik dan niet goed aan het begin van het hoofdstuk lees vanuit welk hoofdpersonage het perspectief is. Bij dit boek had ik dat totaal niet, ook omdat Hannah en Bram nogal van elkaar verschillen. Dat komt in de schrijfstijl goed uit de verf.  Ook fijn dat het niet per hoofdstuk het perspectief wisselt, maar wat het beste past bij het verhaal.
Het was een compleet verhaal wat mijn betreft, op het eind zijn er ook een paar tijdsprongen daar komt Hannah gevoelsmatig lang niet aanbod, Gevoelsmatig want het zijn maar twee hoofdstukken achter elkaar.
Persoonlijk vind ik een epiloog altijd fijn echt even een afronding van het verhaal.