Het sterke aan dit hele boek vind ik dat alles waargebeurd had kunnen zijn. De menselijke interacties zijn goed gedaan. Zo ook voor de proloog. Het is pakkend, herkenbaar voor iedereen die ooit de middelbare school heeft moeten overleven. Ik denk dat de proloog ook al goed laat zien hoe de toon van het verhaal zal zijn.
Ik vind het een logische opbouw met de afwisselingen. Het zijn de twee hoofdpersonen en dat werkt gewoon goed in een verhaal als dit.
Ik weet niet of ik iets heb gemist. Misschien had de persoonlijkheid van Bram wel wat meer naar voren mogen komen, maar ik vind het ook niet gek dat Hannah’s personage toch net nog wat meer op de voorgrond stond. Ik had het ook wel interessant gevonden om te lezen over de tijd dat Hannah eigenlijk in London had moeten zijn. Ik denk dat het ook interessant was geweest om meer te lezen hoe beiden om zouden gaan met het gemis van elkaar.
De epiloog was leuk, maar niet per se nodig voor het verhaal. Het voelde niet als een epiloog, maar meer als nog een hoofdstuk. Ik had misschien wel willen lezen hoe ze over 5-15 jaar waren. Misschien een gezinsleven met hun kinderen (waarvan er wel/niet ook een ADHD heeft, waarin Hannah’s vader zich ‘redeemed’).