4a. Wanneer werd het voor mij echt spannend
Voor mij kantelde het toen de voor de hand liggende verklaring begon te schuren. Aanvankelijk lijkt het bijna een inbraak die uit de klauwen is gelopen, en de meeste dorpelingen wijzen direct naar Bill vanwege zijn verleden. Maar op het moment dat Emmy daar dwars tegenin gaat en er ineens een lijn getrokken wordt naar die geladen rechtszaak van twee decennia terug, kreeg het verhaal me echt te pakken. Toen viel het kwartje dat dit niet één op zichzelf staande tragedie was, maar iets wat de hele gemeenschap bewust onder de pet houdt. En dat er daarna opnieuw een aanslag op de dochter volgt, bezorgde me koude rillingen.
4b. De meest geslaagde wending
Dat Mandy aan het eind zelf achter alles bleek te zitten, had ik oprecht niet aan zien komen. Slaughter stuurt je continu de verkeerde kant op. Het is een waar puzzelboek! Dat de ontknoping niet bij een vreemde lag maar bij iemand die zó dicht bij Allison stond, maakte het voor mij dubbel confronterend. Juist dat ongemak is ook precies waarom het verhaal zo goed blijft hangen.
4c. Een verstopte aanwijzing
Wat mij achteraf het meest bijbleef, is de slotregel van de proloog: dat het niet ging om iemand van wie ze hield. Dat één zinnetje aan het begin de afloop al helemaal in zich meedraagt, en dat je dat pas naderhand doorhebt, vond ik ongelooflijk sterk opgezet. (Wat voor mij ook al vroeg wrong: Allison was ooit privédetective en dus geen willekeurig doelwit van een inbreker.)
