Het is tijd voor een aantal bekentenissen. Nummer één: Ik ben een chaoot. Nu schijnt chaos hand in hand te gaan met creativiteit, omdat chaos dwars tegen alle vaste denkpatronen ingaat. Chaos zet je aan tot vrij associëren en kan leiden tot nieuwe inzichten. Het orde creëren in de chaos maakt deel uit van de creativiteit. Zo schilder ik ook. Ik smeer wat kleuren op een doek zonder vooropgezet plan en probeer er daarna iets van te maken. Ik ben best creatief, vind ik zelf. Ik schilder een beetje, ik blog af en toe, ik fotografeer nu en dan. Tot zover het positieve. De keerzijde van chaos, is onrust. Om je een voorbeeld te geven, ik kom thuis, loop via de gang mijn woonkamer in, gooi mijn jas over een stoel, mijn tas laat ik vallen op de bank, de post op tafel en als ik mijn kat gedag zeg, raak ik ergens onderweg mijn autosleutels kwijt. De zooi die creëer, stoort me pas als ik iets kwijt raak. Dan ren ik rond als een kip zonder kop en is er paniek. Ik zou wel eens willen weten hoeveel tijd ik heb verspild aan het zoeken van mijn (computer)bril of sleutels. Ik ga vrij goed op chaos tot ik er niet meer goed op ga.
Bekentenis nummer twee: ik ben een verzamelaar van mooie dingen. Een dekbedovertrek in een schattig printje, serviesgoed van Engels porselein, antieke potjes, schrijfblokjes. Als ik iets moois tegenkom, kan ik dit moeilijk weerstaan. Heb ik het nodig? Meestal niet. Ergens in mij schuilt een echte hoarder. Ook boeken weten de weg naar mijn huis te vinden. Ik kan zeggen dat het tsundoku is. Dan lijkt het een Japanse wijsheid. In feite is het een enorme verzamelwoede, die met veel moeite binnen de perken blijft. Mijn boekencollectie blijft groeien. Mijn kasten staan vol en en mijn logeerkamer slipt dicht door de stapels boeken die ik niet meer kwijt kan in een kast of kratje. Natuurlijk was mijn eerste ingeving een nieuwe boekenkast of twee erbij. Dat past nog net. Alleen haal ik dan weer iets in huis. Het is genoeg. Het is tijd om orde te scheppen in de chaos. Ik ga opruimen. Ik heb twee grote plastic bakken met boeken die ik mogelijk weg wil doen. Boeken die ik las en slecht vond of boeken die ik ontgroeid ben of boeken die ik ooit kocht en toch nooit ga lezen. Misschien zitten er zelfs schaamboeken tussen, die bijna te gênant zijn om te noemen. De komende tijd struin ik door de bakken, kijk wat ik tegen kom en selecteer steeds vijf boeken die mijn huis gaan verlaten. Dit zijn de eerste vijf…
In 2012 werden de eerste afleveringen van Game of thrones uitgezonden op HBO Nederland. Vanaf de eerste aflevering was ik helemaal verslaafd en leefde ik mee met de Starks en hun kinderen, die in alle uithoeken van een bijzondere wereld in levensgevaarlijke situaties terecht kwamen. Toen de Lord of the Rings films werden uitgebracht, herlas ik de boeken vlak voor een volgend deel werd uitgebracht. Datzelfde plan had ik opvat voor Game of thrones. Ik kocht boek één vlak voordat seizoen twee werd uitgezonden. Omdat ik zo genoot van de serie, stelde ik het lezen uit. Ik wilde niet teleurgesteld raken als ik boek en serie met elkaar ging vergelijken. Vervolgens vatte ik het plan op om aan helemaal aan het einde, alle boeken te gaan lezen; het ultieme verhaal zoals George R.R. Martin het bedoeld had. Het spel der tronen bleef jaren in de kast staan. Ondertussen kwam ik er achter dat de boekenreeks nog niet helemaal voltooid was. De show liep voor op de grote meester. Inmiddels is het 2026 en zijn de laatste boeken nog steeds niet geschreven. Ik denk dat het er niet meer van komt. Daarnaast zitten er een aantal scènes in het boek, die ik eigenlijk niet opnieuw wil beleven omdat ze zo gruwelijk zijn. Ik ben er klaar mee. Het boek gaat ongelezen weg.
Popcorn Donut Kaassoufflé is een vrij recent boek. Aangezien ik altijd al heb geworsteld met overgewicht, was ik erg nieuwsgierig naar dit boek. Het gaat over een dikke vrouw met een kat en het boek beschrijft de vooroordelen en het ongemak waar dikke mensen dagelijks tegenaan lopen. Ik was op zoek naar iets van herkenning en wellicht erkenning. Herkenning vond ik in de ongemakkelijke situaties en de vooroordelen waar het hoofdpersonage tegenaan liep. Wellicht is het een eye-opener voor dunne mensen. Voor mij was het dat uiteraard niet. Ik had er moeite mee dat het boek liet doorschemeren dat het leven met een dik lijf ruk is. Ik miste echt een moment van "empowering", van acceptatie. Misschien durft Eline van Wieren deze stap nog niet te zetten uit angst voor kritiek vanwege "het verheerlijken van obesitas" en waarschijnlijk is dat een terechte angst. Zo las ik in één recensie op Hebban de volgende zin: "Praat dit boek dik zijn goed? Nee, maar laat ons wel nadenken over ons waardeoordeel over dikke mensen." Het waardeoordeel dun = goed en dik = slecht, sluimert hierin al door. Het illustreert wat mij betreft de noodzaak van meer diversiteit in hoofdpersonages (op alle gebied). Eline van Wieren maakt een begin hiermee. Persoonlijk denk ik dat het een boek is om mensen die niet dik zijn een inkijkje te geven in het leven van iemand met overgewicht. Mij deed het helaas niet veel. Ik weet hoe het is om te leven in een dik lijf en ik wil me niet blijven verontschuldigen voor wie ik ben. Mirror mirror on the wall, love yourself most of all. Dit boek bevatte te weinig zelfliefde in dit boek en te veel zelfhaat. Die tijd heb ik achter me gelaten. Ik maak plaats voor een boek over body positivity.
Een van mijn guilty pleasures is een regency roman. Denk aan de sfeer van Jane Austen, maar dan geschreven door een hedendaagse auteur. Ik ben fan van de boeken van Julia Quinn en Evie Dunmore. Een nieuwe favoriet is Het geheime dagboek van Emma M. Lion van Beth Brower. Wat deze boeken gemeen hebben, zijn de sterke en eigenzinnige hoofdpersonages die hun weg moeten vinden in een behoorlijk vrouwonvriendelijke wereld. En dat doen ze met verve en veel humor. Ik hoopte datzelfde terug te vinden in Een ongehoord huwelijk. De flaptekst beloofde de perfecte mix tussen humor en romantiek. Helaas was de humor en de romantiek ver te zoeken. Er was nul chemie. Het verhaal was tam en kabbelend. Het hoofdpersonage was een 'damsel in distress' die steeds flauw viel als ze in het middelpunt van de belangstelling stond. Het miste een portie, pardon my French, peper in de reet en een hoofdpersonage met een groter Elizabeth Bennet-gehalte had ik ook gewaardeerd. Het was saai en braafjes. Ik maak alvast plaats voor die negen dagboeken van Emma M. Lion.
Over Argylle ontstond een heleboel reuring een aantal jaar geleden. Er was een film én een boek. Het zou een spionagethriller zijn in de traditie van Ian Fleming. Elly Conway was een pseudoniem en er zou een beroemd persoon achter deze naam schuilen. De hype begon al voor de verschijningsdatum van het boek. Al snel deed het gerucht de ronde dat Taylor Swift de auteur was. Ik ging Elly Conway op Instagram volgen en daarnaast een aantal accounts die in de filmtrailer naar bewijzen zochten die in de richting van Taylor Swift wezen. Het was één grote publiciteitsstunt en ik ging helemaal op in de hype. Uiteindelijk bleek het allemaal gebakken lucht. Achter het pseudoniem zat inderdaad een beroemde persoon. Het was Terry Hayes, de auteur van Ik ben Pelgrim, die samenwerkte met collega-auteur Tammy Cohen. Taylor Swift had er helemaal niets mee te maken. Eigenlijk had ik vooraf kunnen inschatten dat Argylle geen boek voor mij was. Spionage is niet echt mijn ding. Het gaat over een groep rekruten die door de CIA worden opgeleid tot spion. Ze reisden kriskras over de hele wereld; Thailand, de V.S., Monaco, een grot in Oost Europa. De Russen waren de fouten en er was een verdwenen nazischat; de cliché James Bond thematiek. Verder ben ik het helemaal kwijt. Ik vond het een beetje saai, ondanks het spoor van dode rekruten. Het was daarbij volstrekt ongeloofwaardig. Nu lees ik wel meer ongeloofwaardige boeken (hallo fantasy) en ik kan vaak in alles meegaan in wat de auteur me wil doen geloven. Dat lukte dit keer niet. Ik gaf het een nipte drie sterren.
Soms wil je een boek zo graag hebben, dat je het blijkbaar twee keer koopt. Emily Wilde deel drie werd op dezelfde dag bezorgd in twee aparte pakketjes. Stom, stom, stom! Dit overkomt me niet vaak, alleen bij de boeken waar ik reikhalzend naar uitkijk. Dan lees ik ergens dat het boek over een paar dagen verschijnt en bestel ik het halsoverkop, want ik wil het op de dag dat het uitkomt meteen gaan lezen. Dat ik al maanden eerder een pre-order heb gedaan voor hetzelfde boek, ben ik dan weer vergeten. Het boek is een plaatje om te zien met een prachtig bedrukt boekblok met botanische afbeeldingen. Deze reeks heeft alles waar ik van hou. Het is een beetje gek, knus en kneuterig, sprookjesachtig, ontzettend grappig en het heeft tegelijkertijd actie en een donker randje. De dagboekvorm waarin de boeken zijn geschreven, inclusief verwijzingen en voetnoten, draagt bij aan het leesplezier. Het plekje dat in de kast vrijkomt reserveer ik alvast voor Emily Wilde 4 dat nog in de maak is.
Wat denk je? Zou jij deze vijf boeken houden of maak je dezelfde keuze als ik? Als je interesse hebt in één (of meer) van deze boeken, dan laat het hieronder weten. Ik stuur het graag naar je op. Ik gun vooral Emily Wilde 4 een nieuw thuis.