De kracht van een goede poppenspeler is dat niet te zien is wie de touwtjes in handen heeft. En dat doet Bussi goed. Want wie is nu de ultieme regisseur in ons boek?
Een heel lastige. Ga ik voor het gemak? Ja, dan is het Bussi zelf. Hij bespeelt ons lezers door zijn poppen/perspectieven zo te presenteren dat we langzaam, maar zeker komen tot het antwoord op de vraag: 3 levens, één persoon, hoe kan dat? En als een echte manipulator zet hij ons regelmatig op het verkeerde been.
Maar ja, is niet in elk boek de schrijver de spreekwoordelijke poppenspeler?
Dus dan maar naar de individuele poppetjes. En da’s lastiger. Er wordt op verschillende niveau’s gespeeld.
Ik persoonlijk hou de hoofdrol speler op Mina. Hoe zij haar eigen leven richting geeft, eigenlijk vrijheid geeft. Maar daarnaast ook als regisseur Renaud de kans geeft om een leven (of levens) te leiden.
Maar ook de onuitputtelijke Libor bespeelt Mina ( en dus ook Renaud), want zijn blijvende zoektocht noopt Mina het spel te blijven spelen. En daarnaast blijft zijn wraaktocht de drijfveer om de blinde en de dove te sturen.
En het spel kan gespeeld worden zolang de poppenspeler zich niet blootgeeft.
En laat dat nu net gebeuren met alle desastreuze gevolgen van dien.
En Renaud? Speelt hij eigenlijk ook niet met de 3 meisjes?
Kortom er wordt wat afgespeeld. Met een enorme chapeau voor Bussi hoe hij deze kluwen ontrafelt.
Het thema vrijheid. En dat die niet vrijblijvend is.
En de liefde. Liefde voor het gezin en de kracht van liefde om onheil het hoofd te bieden. Maar ook de onbaatzuchtige van Nanesse voor kinderen van buiten haar eigen kring.
