Ik denk dat ik me tot nu toe niet volledig heb gerealiseerd hoe hard ik voor alles heb gewerkt. Mijn carrière. Mijn cliënten. Mijn boeken. Het gezin waar ik zo van hou. Ik heb mijn leven stukje bij beetje opgebouwd. Keuze na keuze gemaakt. Jaar na jaar. Niets ervan kwam me aanwaaien. Ik heb het verdiend. En daar ben ik trots op.
Wat me vandaag raakt is hoe vaak ik mensen vertel dat ze zichzelf op één moeten zetten… en hoe zelden ik dat zelf doe. Ik zet de meisjes op één. Mijn werk. Mijn relatie. Mijn familie. Die dingen maken me oprecht gelukkig. Echt. Maar ergens onderweg ben ik gestopt met aandacht geven aan wat ik zelf nodig heb. Of misschien heb ik mezelf wijsgemaakt dat ik niets nodig heb buiten dit.
Naar de Summit gaan voelt groots. Professioneel gezien is het dat ook. Het is het soort gebeurtenis dat mijn jongere ik eindeloos gevierd zou hebben. En toch voelt het ook als iets anders. Een pauze. Een ijkpunt. Een stille reminder dat ik langer op de automatische piloot leef dan ik doorhad.
Als ik eerlijk ben hoop ik dat wat ik nu voel gewoon uitputting is. Niet het soort dat je oplost met slaap, maar het soort dat ontstaat wanneer je te lang te veel hebt gedragen. Door altijd degene te zijn die alles draaiende houdt. Die alles bij elkaar houdt. Die verklaring voelt veilig. Ze past netjes in het leven dat ik heb opgebouwd. Ze beschermt alles. Mijn gezin, mijn carrière, alles.
Misschien is dat precies waarom ik wil dat het waar is. Want als het niet alleen uitputting is, betekent het dat er iets anders is wat om ruimte vraagt. Iets waar ik nog geen woorden voor heb. Iets wat niet zo makkelijk past in het leven dat ik zo zorgvuldig heb opgebouwd. Zelfs het opschrijven daarvan voelt al gevaarlijk.
En toch, als ik echt eerlijk ben tegen mezelf hoopt een deel van mij dat dit niet alleen maar vermoeidheid is. Dat deel vraagt zich af of het misschien om iets heel anders gaat. Een signaal. Misschien zelfs een cadeau. Het leven dat zachtjes op mijn schouder tikt en vraagt of ik nog wel aandacht heb voor hoe ik het zelf ervaar.
Op dit moment kies ik voor de verklaring die veilig voelt. Na de Summit moet er iets veranderen. Ik wil dit tweede boek afmaken, en daarna wil ik vertragen. Echt vertragen. Stoppen met rennen door een leven dat eigenlijk helemaal niet meer van me vraagt dat ik zo hard moet rennen. Misschien gaat deze trip niet alleen over de keynote, maar gaat het erom dat ik de weg naar mezelf terugvind.
Een fragment uit mijn debuutroman As Good As It Gets.