Paul Wormsbecher Ik denk dat het waardevol is om zowel de reeks te lezen als deze standalone. Chris Carter schrijft heel fijn, maar in beide boeken komt een andere kant van hem naar voren; waar je in de Robert Hunter reeks meer kennis maakt met de psychologie en moordlustige aard van daders, en je een band opbouwt met Robert Hunter en zijn omgeving, ontdek je in de standalone hoe hij zichzelf staande houdt in een boek zónder moord en doodslag. Zijn schrijfstijl is beeldend, niet té makkelijk maar wel toegankelijk. En met beide opties laat hij zien dat hij in staat is om verschillende doelgroepen te bedienen. Persoonlijk geniet ik meer van de Robert Hunter reeks omdat het niet in de ik-vorm geschreven is en het krachtiger theoretisch onderbouwd is (bepaalde vakkennis die hij gebruikt in de verhalen). Maar deze standalone biedt ook een leuk verhaal, alleen iets milder en iets meer met de karakteristieken van een toegankelijkere doch spannende thriller (Freida McFadden, Riley Sager, Ruth Ware). Is het een nadeel? Misschien dat ik iets meer hoopte op de diepgang in de karakters en minder ik-vorm? Heb ik er spijt van? Zeker niet! 😁