Er deed zich weer de mogelijkheid voor om een kookboek te recenseren, iets waar ik natuurlijk geen nee tegen zeg. Een kookboek met de titel Aloha, de heerlijke Hawaïaanse keuken, hoe tropisch wil je het hebben? Ideaal dus voor tijdens deze Nederlandse hittegolf.
Over het boek
Kleurige bloemenkransen, wuivende palmbomen en prachtige stranden: Hawaï schreeuwt gewoon 'exotisch'! De afgelegen ligging zorgt ervoor dat de Hawaïanen veel lokale ingrediënten gebruiken, zoals ananas, papaja, passievrucht en verse vis. Toch is de keuken van Hawaï verrassend toegankelijk. Maak dankzij dit boek kennis met een heerlijke fusion-keuken boordevol invloeden van onder meer Noord- en Zuid-Amerika, Japan, China en Portugal. Dompel jezelf onder in de culinaire traditie van Hawaï met meer dan 60 heerlijke recepten en leer het eiland beter kennen door reisverslagen en sfeerbeelden. Of het nu gaat om de populaire poké bowl, authentiek kalua pork uit de oven of een lilikoi cocktail met passievrucht, de Hawaïaanse keuken heeft voor elk wat wils!
Over de auteurs
De auteurs, journaliste Viola Lex en chef-kok/foodblogger Nico Stanitzok, hebben samen een boek geschreven wat niet alleen vol staat met recepten, maar je ook een echt inkijkje geeft in deze 50ste staat van de Verenigde Staten. Voorin het boek tref je een kaartje aan en worden de eilanden beschreven, daarna krijg je een lesje over de talen (Engels en Hawaïaans), de ligging, het klimaat, de natuur en de lokale specialiteiten. Omdat de eilanden zo afgelegen liggen, het vasteland van de Verenigde Staten ligt op ongeveer 4000 kilometer afstand, Azië op ongeveer 6000 kilometer, bestaat de lokale keuken uit recepten met streekproducten die geïnspireerd zijn op de vele volken en culturen die samen de bevolking van Hawaï vormen: Japan, China, Korea, Portugal en natuurlijk Noord en Zuid-Amerika. Deze combinatie vormt samen deze bijzondere fusion-keuken.
Mijn kookervaring
Het boek bestaat uit diverse hoofdstukken, als eerste zijn daar de pupu, het Hawaïaanse woord voor heel veel kleine lekkere hapjes, een soort tapas dus. Dan heb je de bowls die wij hier vooral kennen uit de Aziatische keuken, vlees, vis of groente, of een combinatie daarvan geserveerd op een bedje van rijst. De foto’s zien er allemaal heel smakelijk uit, alleen zijn mijn proefkonijnen niet zo’n fan van zo’n bowl. Het hoofdstuk traditioneel is waar ik een aantal recepten uit gemaakt heb, daarnaast is er nog creatief en het boek sluit af met het hoofdstuk sweets, taarten en andere zoetigheden. Uit dat hoofdstuk maakte mijn dochter een taart waarbij de piebodem ook zelf gemaakt werd.
De meeste recepten in het boek zijn voor 2 personen. Aangezien wij met drie zijn, leek het mij zinnig om een en ander dan maar gewoon te verdubbelen, als ik wat over heb is dat altijd prima voor de lunch de volgende dag. Ik koos ervoor om een zogenaamde plate lunch als diner te maken, een plate lunch is zeg maar de Hawaïaanse variant op de Japanse bento box, deze is ontstaan doordat in de negentiende eeuw de immigranten werknemers op de plantages hun lunches met elkaar deelden, op die manier kreeg je dus een gemengd bordje. Dit soortlunches zijn kennelijk op ieder eiland in talloze restaurants verkrijgbaar.
De plate lunch bestaat uit macaronisalade, rijst en daarnaast iets van vis, vlees of gevogelte. Aangezien de macaroni salade het lekkerste was als deze 2 tot 4 uur, maar het liefste nog 24 uur kon trekken, maakte ik deze in de ochtend alvast. Zoals gezegd verdubbelde ik de boel. Dit was achteraf niet nodig geweest, maar goed nu kon ik de volgende dag een collega trakteren op een lunch, mijn dochter at het als lunch en we aten het dus met rijst en chicken katsu.
Dat laatste is een gerecht wat mijn dochter altijd graag bij Wagga Mamma besteld, dan wordt het geserveerd met witte rijst in een licht pittige curry saus. In dit geval lag het op een bedje van een paar reepjes ijsbergsla.
De kipfilet moest gehalveerd, plat geslagen en gepeperd en gezouten worden en dan moest het in een diepvrieszakje rusten in de koelkast. Ik paneer wel vaker kip, of varkensvlees, maar dit rusten was ik nog niet eerder tegengekomen. In elk geval had ik op deze manier dus twee mooie dunne stukken kipfilet per persoon. Deze moesten in koolzaadolie gebakken worden, ik had nog een bijna volle fles raapzaadolie en google vertelde mij dat deze twee door elkaar gebruikt worden. Bij een volgende keer denk ik dat ik toch wel voor de iets neutralere koolzaad olie ga want ik vond de raapzaad olie toch wat sterk ruiken, het voordeel van de raapzaadolie was wel dat deze meteen kleur aan de in panko gepaneerde kipfilet gaf. Er werd aangeraden niet meer dan twee stukken kip tegelijk te bakken dus ik hielde de reeds gebakken stukken warm in de oven.
Ondertussen was de rijst ook gekookt, de truc hierbij was om deze in kippenbouillon te koken, dit geeft de rijst een wat vollere smaak mee, wij zijn al fan van kale rijst dus wellicht dat ik de volgende keer die bouillon ook achterwege laat.
Bij de kip hoort natuurlijk de katsu saus, deze had ik ondertussen ook al gemaakt en het schaaltje stond af te koelen in de koelkast.
De presentatie van de plate lunch was een bolletje rijst, een bolletje macaronisalade, wat ijsbergsla en daarop de in reepjes gesneden kip gegarneerde met wat katsu saus. Deze maaltijd was overheerlijk en de truc van het rusten van de kip alvorens deze te paneren neem ik mee.
Doordat ik van de macaronisalade nog wat bleekselderij over had besloot ik dat ik de Island Style Beef tomato zou gaan maken. Ook dit recept was voor twee personen, maar toen ik de hoeveelheid vlees las wist ik dat we over zouden gaan houden.
Ik sneed het vlees en legde het in de marinade, ondertussen sneed ik alle groenten en maakte ik het sausje. Het vlees werd kort gewokt, daarna uit de pan gehaald en toen werden de groenten gebakken. Het vlees en het sausje gingen erbij en ondertussen was de rijst ook klaar en kon ik het op de borden serveren. Dit gerecht smaakte ons erg lekker, alleen denk ik dat ik de volgende keer de tomaten van hun velletje ontdoe want die velletjes die van de tomaten loslieten vonden we iets minder.
Mijn dochter heeft het bakviruus te pakken nu ze een tussenjaar heeft en sinds Zuid-Afrika is ze gek op avocado dus de ‘romige chiffon pie met avocado’ leek haar wel wat om te maken. Recent had ze uit een ander kookboek een heerlijke blueberry pie gemaakt dus met die in het achterhoofd ging ze aan de slag. Het basisrecept voor de pie was genoeg voor twee taartbodems van 23cm stond er, aangezien ik er daar maar een van heb en een tweede van 20cm heeft ze daar het restant van het deeg ingedaan en deze is ongebakken ingevroren.
Het deeg plakte behoorlijk, er stond dan wel verdeel een handvol bloem over het werkblad en bestuif het deeg royaal met bloem, kneed het dan 3-4 keer goed door… nou als ze het bij 3-4 keer gelaten had dan was het niets geworden, ik heb geen idee hoe vaak ze wel niet heeft moeten kneden totdat het deeg een dusdanige consistente kreeg dat ze het goed kon uitrollen.
Toen de pie in de oven stond te blindbakken, begon ze aan de vulling. Alle ingrediënten, op het ongezoete ananas of passievrucht sap na waren gemakkelijk te krijgen. Het uitpersen van passievruchten hebben we nog even overwogen maar toen de groenteboer ons vermoeden bevestigde dat er uit een passievrucht heel weinig sap komt viel die optie, mede door de prijs van de vruchten, ook af. We kozen uiteindelijk een pak passievrucht sap van Maaza, dit kwam naar ons idee er het dichtste bij.
De pie moest ten minste 4 uur koelen, dus pas de volgende avond at ik een stukje taart bij een kop thee. In de ochtend had ze de taart al wel aangesneden en een puntje naar een vriendin gebracht. Die had dit meteen soldaat gemaakt en was er helemaal wild van. Manlief en ik vonden de taart ook lekker. Zelf was ze, doordat ze die dag op de koopavond moest werken en niet wilde lunchen met taart en ook bij thuiskomst geen trek in taart had, pas op zaterdag in de gelegenheid om de taart te eten, ze vond ‘m helaas wat tegenvallen, ook haar vriend was die mening toegedaan. Mijn ouders die ook een puntje kregen vonden de traktatie lekker. Omdat er natuurlijk verse avocado gebruikt wordt verkleurde de taart na een paar dagen in de koelkast van fris lichtgroen, naar een minder aantrekkelijke kleur groen. Dit zorgde er mede voor dat we het laatste kleine stukje taart niet meer hebben opgegeten. Deze taart is dus enkel geschikt als je hem na de vier uur rusten meteen opeet.
Boekdetails:
Ik bedank Centrale Uitgeverij Deltas voor het mij toegezonden recensie-exemplaar.
