Klomp gebroken
Wat een zetten om tot hier te komen. Eerst over die zetten, daarna over hier en nu.
Hebban heeft een site opgericht, Ezzulia vindt er een nieuwe plek. Ik vind Hebban en ook nog de ezzuliahoek. Het is door het nieuwe forum dat Raymond aan de augustusuitdaging begint en hij bedenkt verraad, list en bedrog. Ik zoek op verraad in titel en onderwerp en kom bij het boek Het meisje van de valse Vermeer. Ik lees dat omdat het past bij de uitdaging die gedaan is. Ik lees dat niet vorig jaar of volgend jaar, maar ik lees dat nu. Stuk of 9 zetten leiden mij naar Het meisje van de valse Vermeer.
In het boek gaat het over een schilder die mogelijk met de Duitsers had geheuld. Veel geld kreeg hij voor een Vermeer, want de schilder is behalve schilder ook handelaar. Dan komt de vraag of hij nou aan de Duitsers heeft verdiend en daarmee schuldig is of dat hij de Duitsers een hak heeft gezet omdat hij hen een vervalsing heeft verkocht. Op het moment dat bekend wordt dat hij gearresteerd is voor de eerste mogelijkheid gooit iedereen in rap tempo zijn schetsen weg. Dat wil je niet aan de muur hebben. Blijkbaar was er een bekend ‘hert’ (ree?) wat velen aan de muur hadden en wat snel bij het vuil of in het vuur ging.
Ik leg mijn boek weg. Morgen weer eens verder. Ik pak een doos met geërfde spulletjes en kijk wat erin zit. Een fotolijstje met ons gezinnetje van toen de kinderen nog klein waren. Een foto van mijn oma.. Een foto.. nee een schets.. van een ree. Ree? Hert? Eh…
In de hoek rechtsonder vind ik een handtekening. Achterop een getal. Het is beslist de enige niet. Het verhaal is nog iets langer, maar via het boek De vervalste Vermeer van Jeroen Windmeijer en nog wat intenetspeuren kom ik erachter dat ik zo’n schets in handen heb van die toendertijd massaal werden weggedaan. Dat had ik natuurlijk nooit herkend als ik nu dat boek niet zat te lezen omdat Raymond verraad koos omdat het forum enz.
Ik vind het heel leuk om te weten dat het schilderijtje gemaakt is aan de hand van een ree van toenmalig prinses Juliana. Omdat men “het reetje van Juliana” niet zo netjes vond, heeft men het schilderijtje Hertje genoemd. Het is een ree, maar we noemen het hert om grapjes te voorkomen. Voor mij is het nu een schilderijtje met een verhaal geworden. En een reden om het boek van Jeroen Windmeijer ook te lezen.
Bijzonder of niet? Dacht het wel
