Vraag 6: Een ontmoeting met Mirjam
6a: Wat wil je absoluut kwijt tegen Mirjam? Probeer het bij maximaal tien zinnen te houden.
Wat dapper dat je in je boek zoveel over jezelf en je moeder en oma vertelt. Ik kan me voorstellen hoe confronterend dat is, maar tegelijkertijd ook verhelderend. Veel respect voor deze openheid. Door op jouw manier te kijken kun je wel een transgenerationeel trauma doorbreken. En er niets belangrijkers dan dat voor je eigen kinderen. Zij mogen de zwakke kanten van hun ouders best zien, maar hebben meer aan communicatie voor begrip en nog veel meer aan jun positieve input.
6b: Grijp je kans en stel die ene brandende vraag.
Herkende je de kritiek en opmerkingen van je moeder in haar dagboek? herkende je die onmachtige gevoelens van haar? En had je zelf nooit de neiging als kind om weg te lopen?
6c: Stap in de schoenen van Mirjam en beantwoord een vraag van één van je medelezers.
@ Nicole: 6b: Voel je je beter en geheeld nu je meer over je ouders te weten bent gekomen?
Ik heb wel veel meer begrip gekregen zeker voor mijn moeder. Dat betekent voor mij niet direct dat ik me geheeld voel, doe je daar niet een leven lang over? Wel herken ik bepaalde gevoelens van haar bij mijzelf, dat accepteer ik en dat is voor mij al een stuk ‘heling’.
@ Wendy: Ben je nu anders naar jouw vader en moeder gaan kijken? Welk gesprek zou je met jouw overleden vader gevoerd hebben nu je de conclusies en inzichten hebt, als hij nog had geleefd?
De rol van mijn vader is voor mij toch wel moeilijker te accepteren. Zijn alcoholprobleem: was dat het begin van hun verwijdering, van hun ruzies. Maar toen ik zijn probleem als ‘ziekte’ ging bekijken… dat was voor mij beter.
Is het niet zo dat het een onverbrekelijke cirkel was: zijn probleem <-> haar depressiviteit… En geen van beiden opgegroeid in een milieu waar over gevoelens werd gesproken.
Dat is voor mij de ‘winst’ van dit boek en de uitdaging in mijn eigen leven, mijn eigen relaties.