Toen ik eenmaal verder in het boek was was ik de tijd een beetje kwijt. Elk nieuw hoofdstuk was wel duidelijk, met de duiding van het dagdeel, de omschrijving die daarbij past en die beeldend vormgaf in welk deel van de dag het verhaal verder ging. Ik heb voor deze vraag teruggelezen in de Dageraad. Ook dit deel begint met het ontluiken van de dag, de kleuren, de geluiden, maar tegelijk ook met het ontluiken van het verhaal. Het verhaal lijkt vormgegeven vanuit Margarida. Mooi beeld dat ze duimendraaiend zit. Duimen draaien betekent dat je je verveelt en niets doet. Om haar heen drukte, haar terugdenken aan haar leven, het leven van de andere vrouwen maar zij zit daar maar. Ik krijg de indruk dat ze al is overleden omdat ze terugdenkt aan haar dood en hoe ze dat bij Bernadeta anders wil. Daarmee kan ze ook niets meer doen, haar invloed niet meer doen gelden en alleen maar wachten en kijken.
Ik vind niet alles te begrijpen. Het vraagt wel wat concentratie om de familieverhoudingen en volgorde van gebeurtenissen te blijven snappen. De beelden die voor mijn ogen verschijnen en het taalgebruik nodigen uit om verder te lezen. Het verhaal zelf pakt me nog niet.
