Zowel Rita, Maika als Natalia zijn typische persoonlijkheden die herkenbaar zijn. We krijgen enkel de rol te zien die ze op het werk spelen. Maar in de realiteit is dat ook vaak zo.
Rita draagt het meest mijn sympathie. Ze is stiller en dat is meestal in een verademing in een wereld die té extravert en luidruchtig is. Maar ze komt bij mij ook over als iemand die kritisch staat tegenover de huidige werkcultuur en het bestaande werkconcept. Ze slikt niet alles als zoete broodjes. Ze probeert daarbij haar eigen grenzen te bewaken, ook al het kan dan soms té strikt overkomen. Maar uiteindelijk is het ook maar een proberen in de zoektocht naar een beter evenwicht, naar meer tevredenheid, naar een overleven in de jungle van werk dat vaak meer als een hel aanvoelt, een zoektocht naar meer waarde in een wereld van zinloosheid en onbenulligheden. Het lukt ook haar niet om de zoektocht tot een beter einde te brengen.
In haar omgang met haar collega's, heb ik nooit een glimp gevoeld van de échte Marisa. Ze speelt een rol, zoals de meesten nooit écht zichzelf zijn op het werk. Ik heb enkel een glimp van de échte Marisa gezien in het Prado.
