Vraag 5: De schrijfstijl
Het verhaal leest heel vlot. Ze vertelt over de gebeurtenissen op haar werk, haar gedachten daarover, die vaak een ironisch, of zelfs sarcastisch, tintje krijgen.. Ook al is het hier en daar ironisch of sarcastisch, echt humoristisch vond ik het nooit. Haar observaties zijn vaak treffend beschreven zodat ze herkenbaar zijn voor velen. Dat is een grote sterkte in dit boek. Zo heb ik meerdere rake observaties genoteerd.
Af en toe lijken Marisa's overpeinzingen licht filosofische wendingen aan te nemen waarbij ze stilstaat bij de rol van het systeem. Maar uiteindelijk wordt het nooit écht diepgaand.
Alles op een informele manier beschreven, zoals het hoort bij deze roman. De dialogen zijn eenvoudig en direct. Ze illustreren vaak het gebrek aan diepgang in het leven van Marisa.
Twee passages die ik mooi omschreven vond:
"De onrust van de werkende klasse, je constant ongelukkig voelen ondanks dat je aan de verwachtingen voldoet, doen wat je moet doen en toch nooit voldaan zijn."
"Misschien is het probleem van sommige mensen - en met sommige mensen bedoel ik mezelf - dat we denken dat het leven ons op een onverwacht moment iets wonderbaarlijks zal bieden. Op een dag zullen we ons sprankje geluk vinden, en vanaf dat moment zullen we met vreugde vervuld zijn omdat alles om ons heen zal veranderen zonder dat we een vinger hoeven uit te steken."