[upl-image-preview uuid=3ab5bb10-ec4f-4c3d-b7bd-4a53ef101d5f url=https://forum.hebban.nl/assets/files/2025-08-20/1755679133-325614-image.png alt={TEXT?}] **De schrijfstijl is vaak een vast onderdeel van de discussie en ook zeker niet onbelangrijk bij een boek. Dus we gaan het bij deze vraag over de schrijfstijl hebben.** > *Als je antwoord geeft op de vraag, kopieer dan even de **vetgedrukte** vraag hieronder (citeren is niet nodig). Als je reageert op een bericht van een ander, probeer dan een stukje van de reactie van de ander te citeren, dan is het snel duidelijk waar je op reageert en op wie.* #### **Vraag 5: De schrijfstijl** * Hoe heb je de schrijfstijl ervaren. Las het prettig, wat vond je van het taalgebruik, zat er humor in de schrijfstijl. Wat deed de schrijfstijl met jou. Waren er zinnen die je extra opvielen en waarom? Kortom alles wat je kwijt wilt over de schrijfstijl

@"Harriet"#p13824 * Hoe heb je de schrijfstijl ervaren. Las het prettig, wat vond je van het taalgebruik, zat er humor in de schrijfstijl. Wat deed de schrijfstijl met jou. Waren er zinnen die je extra opvielen en waarom? Kortom alles wat je kwijt wilt over de schrijfstijl. Ik vond de schrijfstijl zeer toegankelijk en best wel sterk informeel. Over het algemeen vind ik het leuk om mee te volgen vanuit het blikveld van het hoofdpersonage. Ook hier was dat zo. Ik had het gevoel dat ik goed wist wat er in Marisa haar hoofd omging. Vaak vond ik de omschrijvingen treffend. Eentje heb ik genoteerd: De vergelijking tussen mensen met neutrale coltruien en grote hoornen brillen en mensen met kleding uit warenhuizen. Op een grappige manier wordt er kritiek geuit. Dat vind ik altijd fijn.

> @"Harriet"#p13824 Vraag 5: De schrijfstijl > > Hoe heb je de schrijfstijl ervaren. Las het prettig, wat vond je van het taalgebruik, zat er humor in de schrijfstijl. Wat deed de schrijfstijl met jou. Waren er zinnen die je extra opvielen en waarom? Ik vond de schrijfstijl prettig, de zinnen en hoofdstukken zijn goed opgebouwd. Ik heb regelmatig gelachen, de irritatie van de andere collega’s om steeds weer een out of office bericht te ontvangen bijvoorbeeld was heel duidelijk. Deze zwartgallige humor heeft de auteur goed ingezet. Ik weet niet zeker of we bij deze vraag onze mooiste /opvallende zinnen ook benoemen, maar dat ga ik wel doen 😄 dat is m’n favoriete vraag. Het verhaal begint met het voorwoord, waarbij ik al moest glimlachen “*En voor alle mensen die elke dag wakker worden zonder zin om naar hun werk te gaan.”* Super herkenbaar, dat heeft iedereen wel eens . “*Ik denk dat ik het kantoorspel zo geperfectioneerd heb dat anderen zijn gaan geloven dat ik een geweldige professional ben*.” Over het Prado en de Carrefour “*Elk op hun eigen manier hebben ze alles wat ik van het leven verlang: de een voedt mijn lichaam, de ander mijn ziel*.” Over Marisa’s contact met Rita “*Vanaf die dag begroetten Rita en ik elkaar elke ochtend met wat leek op een oprechte glimlach en niet alleen omdat het de norm was, en tijdens vergaderingen maakten we af en toe scherpe, ironische opmerkingen die duidelijk aan elkaar gericht waren, als twee voorzichtige geliefden die hun relatie niet openbaar kunnen maken.”* Over Marisa’s kijk op het leven “(…) *en denk na over de zinloosheid van het menselijk leven, de vergankelijkheid van plezier, de weinige momenten van vreugde en intens genot die we in ons dagelijks bestaan vinden, voordat ze worden overstemd door de alledaagse beslommeringen* (…)” *Ik vind dat iedereen een stukje hemel verdient.* (…) *Het is waar dat we allemaal een stukje hemel boven ons leven verdienen, anders is het bestaan niets meer dan asfalt en stucwerk*.” “*Misschien is het probleem van sommige mensen - en met sommige mensen bedoel ik mezelf - dat we denken dat het leven ons op een onverwacht moment iets wonderbaarlijks zal bieden. Op een dag zullen we ons sprankje geluk vinden, en vanaf dat moment zullen we met vreugde vervuld zijn omdat alles om ons heen zal veranderen zonder dat we een vinger hoeven uit te steken.”*

@"[onbekend]"#p13865 leuke zin Magalie, die is me tijdens het lezen niet direct opgevallen. Ik vind dat de auteur de boodschap op een prettige manier heeft geuit.

> @"Magalie"#p13865 De vergelijking tussen mensen met neutrale coltruien en grote hoornen brillen en mensen met kleding uit warenhuizen. Op een grappige manier wordt er kritiek geuit. Dat vind ik altijd fijn leuke zin Magalie, die is me tijdens het lezen niet direct opgevallen. Ik vind dat de auteur de boodschap op een prettige manier heeft geuit.

De schrijfstijl vond ik wel prettig; het is een ontspannend boek dat je zonder problemen leest. De denkstijl van Marisa, die varieert van onverschillig tot cynisch, sluit goed aan op de manier waarop zij haar Werk (of wat daarvoor met doorgaan) beleeft. Typerend voor haar is haar ontboezeming op pagina 14 "Kantoortje spelen is makkelijk als je weet hoe het moet. Mijn baan is niets meer dan een rol die ik perfect onder de knie heb." Dit is precies waar het in het hele boek om draait.

**Vraag 5: De schrijfstijl** Beatriz Serrano heeft een toegankelijke, makkelijk lezende schrijfstijl. Er zitten een aantal mooie zinnen in het boek die een duidelijk beeld of gevoel oproepen. Ook gebruikt ze problemen en gevoelens die in de kern bij veel mensen wel ergens herkenbaar zijn. Ik vermoed dat Beatriz Serrano ook een stukje van haarzelf en haar eigen worstelingen in Marisa heeft gestopt. Vooral ook de worsteling van een vrouw die feministisch wil zijn en daarin statements wil maken, maar soms ook zoekende is. Zo vond ik bijvoorbeeld de zin “*Ik denk aan hoe mannen vroeger, toen ik vijftien was, dagelijks beledigingen naar me roepen, waardoor ik vaak huilend thuiskwam, en hoe een deel van me nu huilt omdat dat niet meer gebeurt.*”(p43) heel treffend. Een gevoel dat velen in de kern wel iets zullen herkennen en zo mooi omschreven. De subtiele humor vond ik leuk en had van mij nog iets vaker naar voren mogen komen. Hilarisch (zoals op de cover stond) vond ik het niet, maar ik moest een enkele keer wel grinniken. De afwisseling door in deel twee het verhaal via de emails te vertellen vond ik echt iets toevoegen en daar had ze voor mij misschien iets meer uit kunnen halen.

> @"Elisa Steens"#p13875 “Misschien is het probleem van sommige mensen - en met sommige mensen bedoel ik mezelf - dat we denken dat het leven ons op een onverwacht moment iets wonderbaarlijks zal bieden. Op een dag zullen we ons sprankje geluk vinden, en vanaf dat moment zullen we met vreugde vervuld zijn omdat alles om ons heen zal veranderen zonder dat we een vinger hoeven uit te steken.” Ja, deze zin vat voor mij eigenlijk wel de kern van het boek samen. Vooral omdat je uiteindelijk pas gelukkig wordt als je merkt dat het niet zo makkelijk gaat, maar dat je soms iets in jezelf moet veranderen. Ik had dan ook wat gemengde gevoelens bij het einde, dat dat sprankje geluk toch werd aangereikt. Ik ben er nog steeds niet over uit. Enerzijds vind ik het jammer, omdat het de boodschap van het boek tekort lijkt te doen. Anderzijds wel passend, want voor het beeld van Marisa op dit moment (en misschien ook de schrijfster zelf?) is dit het het enige happy end.

#### **Vraag 5: De schrijfstijl** De schrijfstijl is toegankelijk. Het gekozen perspectief (ik-perspectief) zorgt ervoor dat je je heel goed kan inleven in Marisa. Je voelt wat zij voelt en je denkt wat zij denkt. Het betekent wel dat je maar één kant van het verhaal kent. Het verhaal las lekker weg. Hilarische voorstelbare situaties. Wat ik een mooie passage vond was de passage over de Tuin de Lusten. "De Tuin der Lusten is levendig en sensueel, kleurrijk, hartstochtelijk en eindeloos. Het is dat feest waar de muziek nooit stopt, dat restaurant waar altijd nog een laatste gerecht wordt geserveerd, de film die na de aftiteling nog een scène bevat" (p.34 / p.35).

#### **Vraag 5: De schrijfstijl** Het verhaal leest heel vlot. Ze vertelt over de gebeurtenissen op haar werk, haar gedachten daarover, die vaak een ironisch, of zelfs sarcastisch, tintje krijgen.. Ook al is het hier en daar ironisch of sarcastisch, echt humoristisch vond ik het nooit. Haar observaties zijn vaak treffend beschreven zodat ze herkenbaar zijn voor velen. Dat is een grote sterkte in dit boek. Zo heb ik meerdere rake observaties genoteerd. Af en toe lijken Marisa's overpeinzingen licht filosofische wendingen aan te nemen waarbij ze stilstaat bij de rol van het systeem. Maar uiteindelijk wordt het nooit écht diepgaand. Alles op een informele manier beschreven, zoals het hoort bij deze roman. De dialogen zijn eenvoudig en direct. Ze illustreren vaak het gebrek aan diepgang in het leven van Marisa. Twee passages die ik mooi omschreven vond: *"De onrust van de werkende klasse, je constant ongelukkig voelen ondanks dat je aan de verwachtingen voldoet, doen wat je moet doen en toch nooit voldaan zijn."* *"Misschien is het probleem van sommige mensen - en met sommige mensen bedoel ik mezelf - dat we denken dat het leven ons op een onverwacht moment iets wonderbaarlijks zal bieden. Op een dag zullen we ons sprankje geluk vinden, en vanaf dat moment zullen we met vreugde vervuld zijn omdat alles om ons heen zal veranderen zonder dat we een vinger hoeven uit te steken."*

@"Elisa Steens"#p13875 Die laatste zin vond ik ook een hele mooie.

Ontevreden van Beatriz Serrano| Vraag 5: De schijfstijl

MaesInge

Martin Pruimers De denkstijl van Marisa, die varieert van onverschillig tot cynisch, sluit goed aan op de manier waarop zij haar Werk (of wat daarvoor met doorgaan) beleeft.

Ja, mooi verwoord.

MaesInge

Lisan Het betekent wel dat je maar één kant van het verhaal kent.

Ervaar je dat als een gemis, dat je de andere kanten niet kent?

Lisan

MaesInge Dat niet want de opzet van het boek is natuurlijk de kant van Marisa. Maar het is soms wel goed om het te beseffen dat dat zo is.

MaesInge

Lisan Dan zitten we op dezelfde lijn.

IngridBs

Vraag 5: de schrijfstijl

Het leest gemakkelijk weg, de ik-figuur drukt zich vrij direct uit. De woordkeus is niet opvallend. Hier en daar vroeg ik me af of ze een poging deed de lezer te . Ik vond het niet zozeer hilarisch als wel cynisch. Maar dat cynisme sprak me aan. Wat me wel stoorde was dat er veel herhaling in zat. En bij een verhaal in de ik-vorm over een onderwerp als dit verwacht ik ook wel wat reflectie. Dat was er wel, bijvoorbeeld in het bezoek aan het Prado of het uitpakken van de achtergebleven bezittingen van Rita (met name de manier waarop Rita haar beschouwde blijkens het notitieboekje) maar het bleef wat oppervlakkig.

Lisan

IngridBs Wat me wel stoorde was dat er veel herhaling in zat

Ik vond het eerste deel ook wat uit verhouding in vergelijking met de overige delen. Dat komt mede door de herhaling denk ik.

Henny

Harriet Vraag 5: De schrijfstijl

Ik vind de schijfstijl prettig: het lees vlot weg en er worden geen ingewikkelde woorden of (te) lange zinnen gebruikt en de hoofdstukken zijn relatief kort. Het boek is verdeeld in 3 delen: van deel twee, de mailwisseling, ben ik niet zo gecharmeerd. Dat Marisa’s collega’s haar blijkbaar toch waarderen, geeft wel een leuke draai aan het verhaal, want dat is niet hoe Marisa zelf over haar collega’s denkt. Ik had het liever ook in verhaalvorm gezien, maar dan is het moeilijk de verschillende personen aan het woord te laten. In die zin is de oplossing van de mailwisseling dan wel goed gekozen.

MaesInge

Henny van deel twee, de mailwisseling, ben ik niet zo gecharmeerd

Dat deel vond ik ook geen hoogvlieger.

IngridBs

Henny , de mailwisseling, ben ik niet zo gecharmeerd.

Dat vond ik juist wel een originele oplossing. Marisa heeft zich meteen na het teambuildingsweekend uit de voeten gemaakt en was dus geen deelgenoot van de reacties op haar optreden. Om dat deel van het verhaal te kunnen vertellen moest de auteur dus ofwel van perspectief wisselen, ofwel de ik-figuur laten observeren wat er gebeurt.Die voortdurende reply en de ergernis daarover vond ik wel geestig.

Harriet

Zeker heel treffend, je kunt je het ook meteen voorstellen wat ze er mee bedoelt.

Harriet

Elisa Steens

Dit zijn inderdaad hele mooie zinnen, en die laatste zin laat misschien wel zien dat er toch meer in Marisa zit dan de oppervlakkige rol die ze op het kantoor speelt. Ze handelt er echter niet naar.

Harriet

karenleestgraag via de emails te vertellen vond ik echt iets toevoegen

Wat vond je dat er toegevoegd werd?

karenleestgraag

Harriet Wat vond je dat er toegevoegd werd?

Even de gekleurde bril van Marisa weg en een meer neutrale blik. Maar ook even een opfrismomentje in het boek, waardoor je er weer bij bleef.

Lisan

IngridBs Die voortdurende reply en de ergernis daarover vond ik wel geestig.

Haha ik dacht alleen maar: Wat heerlijk dat bij ons werk dat vaak maar 1x wordt gestuurd in een x aantal dagen 😉

Harriet

IngridBs voortdurende reply en de ergernis daarover vond ik wel geestig.

Geeft ook wel weer aan dat niemand actie op de ergernis onderneemt door Marisa uit de mailinglijst te halen of een nieuwe lijst te maken.

Evelien

IngridBs Ja ik vond dat ook een erg grappig stukje. En even een break tussen het eerste en tweede deel.

Evelien

Harriet ha ja en het past wel bij Maika (denk ik) dat ze dat zelf dus ook niet doet…

Evelien

Vraag 5: De schrijfstijl

Ik vond de schrijfstijl erg toegankelijk en fijn. Doordat het vanuit Marisa is geschreven heb je erg het idee dat ze dichtbij voelt.. Ze is wel eerlijk over zichzelf. Ze is ook cynisch naar zichzelf en vooral naar de wereld, naar haar collega's. Met vlagen was dat dus ook hilarisch. Vooral als ze beschrijft hoe ze haar collega's om de tuin leidt. Ook triest natuurlijk maar ook grappig. Mooi contrast is dat je als lezer de binnenwereld van Marisa leert kennen, hoe ze echt denkt en wat ze voelt maar dat verder geen enkel iemand (behalve misschien Pablo af en toe) dat weet.

Ook de afstandelijkheid die door de laatste hoofdstukken wordt opgeroepen is mooi. En dan toch weer afsluiten vanuit de ik persoon.

Evelien

karenleestgraag k ben er nog steeds niet over uit

Ik heb dat ook. Ik las het net terug en dacht: het past echt supergoed bij Marisa en bij hoe ze in het leven staat. Aan de andere kant is het ook wel erg makkelijk.

SuusjeLeest

Vraag 6: de schrijfstijl

Ook ik vond de schrijfstijl van dit boek heel prettig en toegankelijk. Ik ben niet per sé een fan van het ik-perspectief maar in dit geval voegde het echt wat toe aan het boek. Marisa heeft een heel duidelijke persoonlijkheid en juist haar gedachten over alles wat er gebeurt maken dit boek zo vermakelijk, en ook zo treffend. Ook ik heb de nodige zinnen onderstreept omdat ze zo raak voelden, bijvoorbeeld:

"Ik haat de dynamiek van vergaderingen. Ik denk dat sommigen ze alleen leuk vinden omdat ze diep vanbinnen weten dat het een manier is om niet achter de computer te hoeven zitten en te werken. Anderen gebruiken ze dan weer als een soort van zelfvertrouwenboost om zich belangrijk te voelen."
"Voor sommigen is het zo makkelijk om te integreren, contact te leggen, deel te nemen. Ze vinden het niet erg om dingen te herhalen, om eerdere ideeën te herkauwen of oppervlakkige gesprekken te voeren. Ik daarentegen lijk wel een alien die net op aarde is geland en niet helemaal begrijpt wat er omgaat in de hoofden van deze vreemde wezens die ik ben tegengekomen."

Dit soort zinnen zeggen iets over het werkende leven - en ik denk dat velen deze gevoelens herkennen. Ondertussen zeggen ze ook veel over Marisa zelf. Ze is iemand die op zoek is naar betekenis in het leven, naar gesprekken met échte inhoud. Maar ondertussen slaagt ze er niet in die betekenis te vinden. Sterker nog, ze lijkt het vrijwel te hebben opgegeven om ernaar op zoek te gaan. Alleen bij Rita en bij haar minnaar en bovenbuurman kan ze iets van haar ideeën kwijt, maar ook bij hen lijkt ze niet volledig open te zijn over wie ze is, wat ze voelt.

MaesInge

SuusjeLeest Alleen bij Rita en bij haar minnaar en bovenbuurman kan ze iets van haar ideeën kwijt, maar ook bij hen lijkt ze niet volledig open te zijn over wie ze is, wat ze voelt.

Daar ben ik het mee eens. Ook bij hen is ze niet volledig open.

Harriet

SuusjeLeest volledig open te zijn

Zou Marisa dat wel bij Elena zijn geweest? Ze zegt in ieder geval: "Ik vertel dat mijn baan een hel is." en even verder op: "En ik wil graag geloven dat het een spel is, dat niets me raakt, dat ik er elke dag heen ga maar gewoon een passant ben, dat ik op een dag die baan opzeg en in Maika's mond spuug of een drol op haar bureau achterlaat, net als die vrouw die de loterij won, maar tegelijkertijd lijkt het onmogelijk."

« Vorige pagina