In deze wekelijkse rubriek zetten we telkens een Nederlandstalige feelgood auteur in de schijnwerpers en deze week is het podium voor Jackie van Laren. Jullie hebben natuurlijk al de mooie winactie gezien waarin we vijf exemplaren van haar nieuwste roman Het kleine kasteeltje mogen weggeven (meedoen kan nog tot en met 21 augustus!) Extra leuk dus om nu de persoon achter de auteur een beetje beter te leren kennen.
Over Jackie van Laren
Jackie van Laren heeft twee grote passies in haar leven: muziek en verhalen. Niet zo gek dat in haar romans een vleugje muziek nooit ontbreekt. Voeg daar veel liefde en een scheutje humor aan toe en de ultieme feelgood roman is geboren. Sinds haar debuut met de Q-serie in 2015 timmert Jackie gestaag aan de weg en is ze uitgegroeid tot een van de bekendste en populairste Nederlandse feelgoodauteurs met een grote schare fans. In 2017 won ze met haar roman Opstaan de Hebban Award voor Beste Roman. Ze schreef korte verhalen, meerdere stand-alone boeken, het tweeluik Vallen en Opstaan, en de series Eilandliefde en Onder de bomen. Daarnaast schrijft ze samen met collega Petra Vollinga met als resultaat de Fred & Ginger-boeken en All I want for Christmas.
Interview
Wanneer wist je dat je (feelgood)auteur wilde zijn?
"Um, nooit? Ik heb echt nog nooit in mijn leven gedacht dat ik “auteur wilde zijn”, misschien dat ik me daarom ook wel altijd een beetje awkward voel bij de aandacht die het auteurschap af en toe meebrengt. Ik heb wel al mijn hele leven een soort drang om dingen te maken. Ik kan echt bizar slecht niksen; als ik niets te doen heb gaat mijn hoofd meteen op jacht naar een klusje, naar iets wat ik zou kunnen doen of maken. Schrijven is een medium waar ik goed mee uit de voeten kan, waar ik me goed in kan uitdrukken, en dus ben ik dat meer en meer gaan doen, totdat er iets uitgegeven werd en het bleek dat lezers het ook kunnen waarderen. Bij mij is de motivatie dus echt wel heel erg vanuit een urgentie om iets te maken, niet om iets te “zijn”."
Wat is je grootste schrijfwens en/of schrijfdoel?
“Ik hoop altijd dat lezers van mijn boeken als het uit is achterblijven met een warm, hoopvol gevoel. Ik vind het een beetje vervelend dat wij over het algemeen lijken te denken dat een culturele uiting pas waardevol is als ‘ie schuurt, want ik maak eigenlijk veel liever iets dat troost of hoop geeft. Daarnaast: ik schrijf heel erg vanuit de gevoelsbeleving van mijn hoofdpersonen, en ik hoop op een dieper niveau altijd dat dat, door te lezen over andere mensen, hun emoties en hun verschillen, mensen hun eigen emotionele spectrum een beetje verbreden en misschien zich daarna weer iets beter kunnen verplaatsen in anderen… Eigenlijk hoop ik dus dat ik een klein beetje kan bijdragen aan onderling begrip en verdraagzaamheid, denk ik, hoewel dat natuurlijk wel nogal een hoog ideaal is…”
Welk van jouw boeken zou je wel op het witte doek willen zien?
"Allemaal, en tegelijk geeneen. Het lijkt me aan de ene kant geweldig om te zien wat er gebeurt als andere mensen aan de slag gaan met wat ik heb bedacht, maar tegelijk is dat doodeng, want wat nou als ze er zo ver mee doorknutselen dat het iets wordt wat ik zelf helemaal niet meer leuk of mooi vind? Daarnaast zou ik het sowieso een geweldig compliment vinden als iemand een van mijn boeken interessant genoeg zou vinden om te bewerken voor film; ik zou denk ik glimmen van trots!"
Voor welke auteur ren je naar de winkel zodra er een nieuw boek verschijnt?
“Eigenlijk voor niemand; ik kies de boeken die ik wil lezen ook helemaal niet uit op basis van de auteur maar op basis van of ik het onderwerp interessant vind. Of het recent is verschenen vind ik ook niet zo belangrijk. Ik heb maar weinig tijd om te lezen, dus het meeste luister ik, tijdens het koken bijvoorbeeld, maar ik vind dan wel weer dat een goede stem, en bij fictie ook een goede interpretatie, een boek kan maken of breken. Ik hoef van mezelf een boek niet uit te lezen als ik het bij nader inzien niet zo leuk vind, of als ik mijn aandacht ervoor verlies; ik heb dus heel veel boeken deels gelezen.
Ik ben wel nogal een zeurkous op het gebied van tekstritme, iets waar ik bij mijn eigen werk altijd erg op let: ik vind dat tekst een bepaalde soepelheid moet hebben waardoor ‘ie lekker wegleest; dat goed krijgen is moeilijker dan je zou denken en het is een ondankbare taak, want als het tekstritme goed is, dan vlieg je er als lezer doorheen zonder dat je merkt dat de tekst vol zit met ingewikkelde zinsconstructies of moeilijke woorden, omdat alles precies op z’n plaats valt, en dan dènk je dus dat je een makkelijke tekst hebt gelezen, terwijl dat (afgaande op de moeilijkheidsgraad van een tekst zoals die normaal gesproken wordt gemeten) dus helemaal niet zo hoeft te zijn -- de moeite die je moet doen als schrijver om complexe tekst goed leesbaar te maken zorgt er dus alleen maar voor dat de complexiteit van wat je hebt gemaakt eigenlijk onzichtbaar wordt! Ha, dit was een heel lange, ingewikkelde zin en als ik het goed gedaan heb, heb je daar dus als lezer geen last van gehad. Boeken met een slecht tekstritme lees of luister ik dus niet uit, zelfs als ik het onderwerp wel interessant vind; het leidt voor mij te veel af.”
Welke vraag zou jij aan je lezers willen stellen?
"Ik ben benieuwd of lezers wel eens iets hebben veranderd in hun leven nadat ze een boek hadden gelezen dat ze daartoe had geïnspireerd. En dan bedoel ik echt life changes, niet dat je voortaan een ander schuursponsje gebruikt. Ik ken bijvoorbeeld iemand die na het lezen van Dieren eten van Jonathan Safran Foer vegetariër is geworden en ik heb wel eens een berichtje van een lezeres gekregen dat ze na het lezen van een van mijn boeken eindelijk de moed had gevonden om haar ongelukkige relatie te verbreken en naar een ander land te verhuizen om bij haar jeugdliefde in te trekken. Het is heel mooi, denk ik, als je door iets wat je hebt gelezen zo aangemoedigd wordt dat je je mening aanpast, je stoute schoenen aantrekt, je innerlijke kracht vindt… dat soort dingen. Dat vind ik interessante verhalen."
Wat is jouw antwoord op de vraag van Jackie? Laat het haar en ons weten in een reactie onder het artikel.
Renate las De Eyckenhof: "Jackie van Laren op haar best!"
Ik heb nog nog lang niet alle boeken van Jackie van Laren gelezen, terwijl een aantal (ik durf het bijna niet te zeggen) gewoon in mijn boekenkast staan. Natuurlijk komen ze echt wel aan de beurt, maar toen ik De Eyckenhof voorbij zag komen kon ik me niet bedwingen en besloot die eerder te lezen. Dat kwam vooral door de cover, die een uitstraling van een historische roman heeft, ondanks dat dat het helemaal niet is. Het is een feelgood die zich gewoon in de huidige tijd afspeelt.
Van Laren houdt het tempo er met dit verhaal goed in terwijl er werkelijk van alles gebeurt. Je kan het haast zo gek niet bedenken of Van Laren heeft het in het verhaal verwerkt. En heel knap: je gaat er volkomen in mee en het blijft gewoon allemaal geloofwaardig.
Daarnaast verwerkt ze op op een mooie manier een aantal maatschappelijke thema's zoals rouwverwerking, relatieproblemen en machtsmisbruik in het verhaal dat voor de nodige diepgang zorgt. Door haar humorvolle schrijfstijl wordt dit nergens te zwaar aangezet. Diezelfde humor zorgde tijdens het lezen regelmatig voor een grote glimlach op mijn gezicht.
De personages zijn stuk voor stuk interessant en goed uitgewerkt, maar ik leefde vooral mee met Charlie. Ze is een leuke meid met erg veel op haar bordje, die in een relatie zit met Sander die acteur is en eigenlijk best wel een knuppel. Je hebt tijdens het lezen vaak het idee van "meid, kom op, dump die gast!"
Ze voelen aan als echte mensen, waarmee je tijdens het lezen een band krijgt. In hun verhaal speelt diversiteit een rol. Een belangrijk thema en mooi dat Van Laren het in haar boek heeft verwerkt en mede zorgt voor meer begrip.
De Eyckenhof is vooral een verhaal dat bol staat van romantiek. De spanning tussen de verschillende personages spat van de bladzijdes af en omdat de personages aanvoelen als echte mensen, voel je echt mee met hun emoties.
Ik leefde heerlijk mee met de bewoners van het bungalowpark en kreeg er in mijn eigen tuin gewoon een vakantiegevoel van. Ik heb ervan genoten! Het is een heerlijke humorvolle feelgood waarin zwaardere thema's voor de nodige diepgang zorgen. Jackie van Laren op haar best!"
LISTMANIA van de boeken van Jackie
'Q'-serie
'Anne Miller'-serie
'Eilandliefde'-serie
'Onder de bomen'-serie
Stand-alones
De meisjesmagneet
Thuiskomen
Twee prinsen
De Eyckenhof
Fred & Ginger (samen met Petra Vollinga)
Een goed hart
All I want for Kerstmis (samen met Petra Vollinga)
Het kleine kasteeltje
Korte verhalen
Soepfactor
Vooroordeel
Precies genoeg
Verliefd drie keer woordwaarde
Melle in het kwadraat
Het komt vanzelf
De tafel