Mijn (deel van de) recensie. Het boek vond ik drie sterren waard, al twijfelde ik na de discussies wel of het er toch niet vier moesten zijn:
Schaduwweduwe is een verhaal over rouw. Wie mag wanneer en waarom over een ander rouwen? Hoe bescherm je je kind dat zijn vader verloren heeft, maar een moeder heeft die aan de zijlijn moet staan? Dat, samen met het tweede-stem-verhaal van Christien, is voor mij het meest aangrijpende gedeelte van het boek.
Het liefste gedeelte van het boek zijn de verhalen rond de opvoeding van Jonas, die niet beter weet dat hij een vader op afroepbasis heeft. Dat maakt de contacten tussen vader en zoon steeds intens, maar het opvoeden voor Christien ook ingewikkeld. Jonas' vader vindt ook van alles, maar is er niet altijd bij.
Maar wat het boek nog intenser maakt, is de introspectie van Christine, soms ook ingeven door reacties van anderen. Zoals die moeder die haar als verrader van de sisterhood ziet doordat ze een relatie had met een getrouwde vrouw. Maar ook theorieën over haar eigen jeugd, trauma om een vader die haar verliet, komen langs. Je zou bijna vergeten dat liefde altijd van twee kanten moet komen...
Of 'Schaduwweduwe'. een ongewoon liefdesverhaal is, valt te betwijfelen. Het is niet ongewoon dat iemand naast een bestaande relatie een nieuwe relatie opbouwt, dus in zoverre is er niets ongewoons aan. Wat het ongewoon maakt, is dat Visser zonder een blad voor de mond vertelt wat haar, Wieger en Jonas is overkomen. In een helder verhaal, zonder al te veel opsmuk, goed leesbaar. Alsof haar liefdesverhaal de normaalste zaak van de wereld is. En wie zijn wij om daar anders over te denken?
