In deze wekelijkse rubriek zetten we telkens een Nederlandstalige feelgood auteur in de schijnwerpers en deze week is het podium voor Wendy Louise.
En hou morgen ons blog in de gaten (als je ons volgt mis je nooit meer iets 😉), want dan delen we een mooie winactie met het nieuwste boek van Wendy: De ballerina en het zwarte schaap.
Over Wendy Louise
Wendy Louise groeide op in Amsterdam en Spanje. Deze achtergrond vormt de ingrediënten van haar smeuïge schrijfstijl. Hollandse nuchterheid wordt op smaak gebracht met Spaanse passie, een goede scheut humor en een vleugje Mediterraan sentiment.
Op dit moment woont Wendy Louise op het Canarische eiland Lanzarote, waar ze een huis deelt met haar zus Kim en haar moeder Olga.
Interview
Wanneer wist je dat je (feelgood)auteur wilde zijn?
"Net zoals zoveel auteurs was ik van kleins af aan al bezig met lezen en schrijven. Voor mijn zesde verjaardag kreeg ik een typemachine van mijn oma. Zo’n ouderwetse, inclusief “enter-belletje”. Ik tikte het ene na het andere verhaal weg. De losse pagina’s bundelde ik en op de laatste pagina plakte ik een envelopje. “Wil je hierin een briefje stoppen met jouw mening over mijn verhaal?” schreef ik erbij. Mijn privé Hebban, zeg maar 😉.
Sinds 2010 schrijf ik beroepsmatig, als redacteur voor diverse (online) magazines en via mijn eigen bedrijf Tekstbureau Schreifkunst. Nadat mijn tweede roman Ik wil jou(w) baby! een groot succes werd (inmiddels zijn er meer dan 55.000 exemplaren van verkocht) besloot ik te stoppen met het tekstbureau en die tijd te steken in het schrijven van boeken. Het feit dat ik nu zoals ze dat noemen een gepubliceerd auteur ben, was dus meer toeval dan een uitgeschreven businessplan. Schrijver ben je, een beter auteur word je. Dat is altijd mijn motto geweest."
Wat is je grootste schrijfwens en/of schrijfdoel?
“Mijn grootste schrijfwens heb ik al bereikt: ik kan ervan leven. Wel in combinatie met een andere hobby waarvan ik mijn beroep maakte, hoor: het geven van Spaanse les. Samen met mijn zus Kim heb ik een Spaanse taalschool, Praat Spaans met me. Een aantal jaar geleden had ik dit niet durven dromen, ik voel me daarom een bevoorrecht mens en zal deze situatie nooit voor lief nemen."
Welk van jouw boeken zou je wel op het witte doek willen zien?
"Leuke vraag! En bijna was het zover geweest. Het mediamarketingbedrijf waarmee mijn uitgeverij samenwerkt, zat heel dicht bij het verkopen van de filmrechten van Ik wil jou(w) baby! op het moment dat helaas de pandemie uitbrak. Tja, toen ging het feest niet door."
Voor welke auteur ren je naar de winkel zodra er een nieuw boek verschijnt?
“Mijn grote voorbeeld, als auteur maar ook als mens en de manier waarop zij in het leven stond, is de Britse auteur Belinda Jones. Ik heb al haar boeken in het Engels en alle Nederlandse vertalingen. Helaas overleed zij vorig jaar, veel te jong, dus er komen geen boeken meer bij. Wat mij wel altijd bij zal blijven is de wijze raad die ze mij ooit gaf. Doordat ik meedeed met een schrijfwedstrijd die zij organiseerde, kwamen we in contact. Via e-mail deelden we onze successen en twijfels. Ik heb wel eens geprobeerd om bij grote uitgeverijen een boek uit te geven, maar na lange voortrajecten liep dat toch steeds weer op niets uit. Belinda was juist begonnen bij een grote uitgeverij en kreeg, na vele bestsellers, opeens een afwijzing voor een nieuw manuscript. Ze probeerde iets nieuws uit, geen standaard feelgood en dat vond haar uitgever maar niets. Het was niet commercieel genoeg. Ik vertelde haar dat ik mij ook vaak had afgevraagd of ik niet iets commerciëler zou moeten schrijven om die grote uitgeverij aan de haak te slaan, waarop zij adviseerde: ‘Wendy, don’t strive for success, strive for excellence.’ Ze drukte mij op het hart altijd te blijven schrijven wat ik zelf graag wil lezen, dan zou het wel goedkomen. Daarna voegde ze eraan toe dat dit niet haar eigen woorden waren, maar een quote van Deepak Chopra. Dat was Belinda: altijd eerlijk, origineel en hulpvaardig. Precies op die manier wil ik ook in het leven staan."
Welke vraag zou jij aan je lezers willen stellen?
"Alweer een leuke vraag! Ik zou willen vragen of er nog “verzoeknummers” zijn. Zoals jullie misschien weten heb ik al twee verhalen op verzoek geschreven. Kerst op Mallorca is de spin-off van Ik wil jou(w) baby! die ik schreef omdat een lezer zo benieuwd was hoe het verder zou gaan met twee van de personages. Mijn nieuwste historische roman De ballerina en het zwarte schaap vertelt het bijzondere verhaal van mijn vader en moeder en hun (groot-)ouders. Nadat ik enkele stories plaatste over hen, ontplofte mijn Instagram account. In elke dm stond de vraag of ik alsjeblieft een boek wilde schrijven over mijn familie. Zo geschiedde. Dus roept u maar: Waarover willen jullie dat ik nu schrijf?"
Wat is jouw antwoord op de vraag van Wendy Louise? Laat het haar en ons weten in een reactie onder het artikel.
Marieke las De ballerina en het zwarte schaap: "Liefdevol waargebeurd familieverhaal"
De Nederlandse Wendy Louise is auteur feelgoodverhalen en romans. Nadat ze op social media iets vertelde over haar muzikale familie en de liefde van haar ouders, werden haar volgers zo enthousiast, dat ze besloot om dat verhaal te gaan schrijven. Na vele gesprekken met haar vader en moeder en andere familie en het doorspitten van fotoalbums kreeg het verhaal vorm. De ballerina en het zwarte schaap is het resultaat van al het onderzoek dat ze voor deze roman deed.
Het verhaal begint in december 1940 in Amsterdam. Setta, Fie, Willem, Louis, Lien en Han zijn leden van DOS (De operette spelers). Met een groot hart voor zang en dans repeteren ze en treden ze op. Ook al is het oorlog, ze gaan door. Ze zijn daarnaast ook beste vrienden, meer familie.
Setta en Willem worden ouders van Ronald, een schattig jochie dat zal uitgroeien tot een belhamel en later tot het (zelfbenoemde) Zwarte schaap van de familie. Vier jaar later worden Fie en Louis ouders van Olga, een meisje met een talent voor dans. Door de vriendschap van hun ouders, zijn die twee al van jongs af aan beste vrienden ondanks het verschil in leeftijd.
Wendy Louise heeft de geschiedenis van haar familie opgetekend in een mooie roman, waarin haar familie de personages zijn. Alles wat ze schrijft is echt gebeurd. De ware gebeurtenissen zijn gegoten in een goed lopend verhaal met beeldende omschrijving van omgeving en met dialogen. Vooral de sfeer van Amsterdam halverwege de jaren ‘40 en '50 is goed weergegeven. De auteur maakt daarbij gebruik van uitspraken die passen bij de tijd, en gaat dialect niet uit de weg, waardoor het authentiek overkomt. Wat opvalt is dat ze de jonge Ronald en Olga soms woorden in de mond legt die niet helemaal passen bij hun leeftijd. Maar het gezegde is ‘wie de kinderen hoort, hoort de ouders spreken’, dus onmogelijk is het niet. Beide kinderen hebben geen broertjes of zusjes en hebben voornamelijk te maken met volwassenen om zich aan te spiegelen en zijn dus al snel wijzer voor hun leeftijd.
Tijdens de gesprekken die Wendy Louise had met haar familie zijn vele anekdotes naar boven gekomen, die allemaal een plekje hebben gekregen in het boek. Van moeilijke momenten (Setta na de geboorte van Ronald), tot grappige (de geit!) en emotionele gebeurtenissen. De keuze om van het familieverhaal een roman te maken heeft ervoor gezorgd dat het een fijn leesbaar verhaal is geworden, in plaats van een vaststelling van feiten en data. Het heeft ook ruimte gecreëerd voor enige vrijheid in het verwerken van bepaalde feiten, die keurig een uitleg krijgen in de voetnoten die aan het boek zijn toegevoegd.
Waar het in het begin van het boek voornamelijk gaat over de volwassenen en Ronald en Olga als kinderen een kleinere rol hebben, verandert dat halverwege als ze opgroeien en langzaamaan volwassen worden. Als lezer kijk je mee met Ronald die zijn wens in vervulling ziet gaan en de zee op gaat, en leef je mee met Olga die wil dansen, maar keuzes moet maken en die moet leren omgaan met haar gevoelens voor Ronald. Het is goed en geloofwaardig uitgewerkt.
Aan het einde van het boek sluit Wendy Louise haar boek af met een nawoord. Nadat het hele verhaal al een hommage was aan haar muzikale familie, zet dit deel nog een kroon op haar werk. Met zoveel liefde schrijft ze over het schrijfproces en haar familie, met name haar vader en moeder, dat het een brok in mijn keel opleverde.
‘Wat zou ik graag teruggaan in de tijd… Mijn ogen sluiten om ze weer te openen, daar in dat oefenlokaal. Dansen met mijn moeder, oma Fietje en tante Lien. Grappen maken met mijn vader, mijn twee opa’s en oom Han. Zingen met oma Setta… en heel hard lachen om mijn mama Appelsap als we erachter komen dat ik al die tijd ‘Toeti di lami” zong in plaats van ‘Frutti de mare”.’
Met De ballerina en het zwarte schaap doet Wendy Louise eer aan haar familie. Door alle verhalen die ze heeft gehoord om te zetten in een op ware feiten gebaseerde roman, leeft haar familie voort en gaat de liefde die ze voor elkaar hadden, nooit verloren.
**
LISTMANIA van de boeken van Wendy Louise
'De Seizoenen'-serie:
Stand alones
Spin-offs