Ah god, Konsalik...
Ja, die krijgen we hier soms met dozen vol binnen en als we erin slagen ze te verkopen (€0, 50 stuk, drie halen twee betalen), gaan ze naar vrouwen die minstens zou oud zijn als de oorspronkelijke eigenares, maar dan, ja, niet woonachtig 6 feet under. Konsalik is zo'n schrijver die in een bepaalde periode populaire lectuur schreef, maar nooit een nieuw publiek heeft gevonden, omdat zijn boeken alleen binnen een bepaalde tijdsgeest functioneren en terugvallen op formules die moderne lezers echt tenenkrommend vinden. Zo heeft hij een hele zooi boeken geschreven die ongeveer zo gaan: vrouw (hoofdpersoon) in exotische locatie, ontmoet twee mannen, waarvan één zachtaardig, vaak arts, en de ander zo'n haantje waar ze natuurlijk op slag voor valt. Gevolg: liefdesdriehoek. En die zachtaardige man wint altijd, want dat is praktisch Konsaliks self-insert.
Denk je dat een jonge vrouw van nu dat gaat lezen? Nee, natuurlijk niet, die hebben hun eigen lectuur. Romantasy, vrouwcentrale hervertellingen van mythen, vakantiethrillers vol stalkers, spicy romantiek op het ijs etc. Ook boeken waarvan jonge vrouwen over 20-30 jaar denken: o god, graftakkenlectuur, dat léés je toch niet? Populaire lectuur is heel erg afhankelijk van de zeitgeist. Op een gegeven moment sluiten eens populaire schrijvers gewoon niet meer aan bij een volgende generatie, omdat ze opgroeien in een andere wereld.
Er zijn echt heel veel auteurs die maar bij één generatie echt aansluiten. Ludlum bijvoobeeld. Als je dat leest, ben je waarschijnlijk een man van 55+. Zelfde met Clive Cussler and Alistair MacLean. O, en Tom Clancy, natuurlijk. Of hé, al die 00s chicklit, die vrouwen die nu nog Jill Mansell en Kinsella lezen zijn over het het algemeen 40+. Elke generatie heeft zo z'n eigen trends en die trends verlaten die generatie niet of nauwelijks.
Heel af en toe zie je populaire lectuur aan de stroming van de tijd ontsnappen en nieuw publiek vinden. Joop ter Heul heeft een indrukwekkende hoeveelheid staying-power. Internationaal is de graaf van Montecristo een mooi voorbeeld. Booktokkend gen-Z heeft op dit moment een lichte fascinatie met dat boek. Het is nooit hoogstaande literatuur met complexe personages geweest, maar dat is in dit geval de aantrekkingskracht van het boek: het feit dat er toen ook soapachtige avonturenromans met melodramatische plotwendingen bestonden, en dat je dat nu nog gewoon voor je plezier kunt lezen, dat roept iets in mensen op. Een soort verbondenheid met vele generaties lezers, het idee dat je daar ook bij kunt horen en dat dit helemaal oké is.
Ik vermoed niet dat Konsalik ooit bij die kleine groep uitverkoren zal horen.