1a. Het boek zelf:
Toen ik het pakketje met het boek ontving, ging er even mee rammelen. Hierdoor kreeg ik de indruk dat het om een niet al te zwaar en groot boek ging, en dat bleek te kloppen. Het boek heeft een handzaam formaat en ligt lekker in de hand. Mijn exemplaar heeft een ruwe omslag, voelt prettig aan. Het gaat om een paperback en daarbij dacht ik: gelukkig, het boek is van mij, tijdens het lezen mag ik vouwen in de rug maken ;-)
De coverafbeelding met het mooie schilderwerk spreekt mij aan. Deed mij een beetje denken aan 'Jij bent prachtig' van Ann Napolitano. Ik houd van de ruwe, losse schilderstijl. Mooie, contrasterende kleuren (groen/rood). Dat het gezicht maar voor de helft zichtbaar is, leek mij symbolisch bedoeld en nadat het boek uit was, had ik deze indruk helemaal. Iemand komt tevoorschijn, uit de schaduw, dus. In het gezicht is veel met roodtinten gewerkt, vooral rond het oog. Hierdoor lijkt het of de vrouw heeft gehuild.
Lettertype vind ik goed gekozen omdat het strak, duidelijk en goed in verhouding met de afbeelding is.
De titel is kort. Slechts één woord. Ik houd van kort en krachtig, dus wat mij betreft helemaal goed. Mij viel op dat de kleur van de titel zwart is, de kleur van de rouw. Ik vraag me af of de ontwerper van de cover dit bewust heeft gedaan.
Voor deze cover zou ik geen alternatief aanraden, want hij is precies goed! Ik heb hem meerdere maken aandachtig bekeken en telkens vond ik hem mooi en passend bij het verhaal.
1b.
Ik lees altijd de info op de achterflap. Waar gaat het over? Maakt het mij nieuwsgierig? Wie is de auteur? Heb ik eerder iets van hem/haar gelezen? En zo ja, vond ik dat de moeite waard? Wat voor genre is het? Al deze aspecten neem ik mee, wanneer ik een boek uitkies. En ik kijk ook wie de uitgever is. Daar heb ik dan meestal bepaalde verwachtingen van. Van boeken van Atlas Contact heb ik hoge verwachtingen: zij geven kwalitatief goede boeken uit met een zorgvuldige (eind) redactie. Dat laatste vind ik belangrijk. De laatste tijd heb ik een aantal boeken met een slordige eindredactie gelezen en het lukt mij niet om over fouten heen te lezen.
In het geval van 'Schaduwweduwe' had ik mij al via deze site in het boek verdiept. Dat was nodig omdat ik voor mezelf wilde bepalen of het boek mij voldoende aantrok om mee te doen aan deze leesclub. Het antwoord is natuurlijk 'ja!' :-)
De omslag laat weten dat het om een waargebeurd verhaal gaat. Niet altijd vind ik dit belangrijk, het gaat mij er vooral om dat het een goed geschreven, geloofwaardig verhaal is. Maar in dit geval vond ik het toch prettig om te weten: dus dít is wat de schrijfster heeft meegemaakt, dít is waar zij doorheen gegaan is.
De auteursfoto vind ik opvallend. Christine kijkt met een enigszins trieste, maar tegelijkertijd sterke blik de camera in. Tenminste, zo komt die blik op mij over. Ik ben benieuwd of dit bewust zo is gekozen, zodat de blik past bij de sfeer van het boek, of dat het misschien Christines gewone, neutrale blik is.
Ik kende Christine niet, maar omdat ik het fijn vind om iets meer over een auteur te weten, heb ik, naast het lezen van de achterflap, haar naam gegoogeld en het september-/oktobernummer van Saar gekocht. Ik ontdekte dat er ook een uitgebreid interview over haar in het tijdschrift Psychologie is verschenen. Dit alles bevestigt het idee dat Christine héél graag haar verhaal met de wereld wil delen..
Schaduwweduwe: Dit woord was mij onbekend, maar ik kon mij, na de info op de achterflap te hebben gelezen, voorstellen wat de betekenis zou zijn. Later zocht ik op of het een bestaand woord is en ja hoor, dit blijkt zo te zijn. Weer wat geleerd!
De vraag op de voorkant en de korte samenvatting op de achterkant van Christien Brinkgreve, maken extra nieuwsgierig. Wat de vraag betreft is het natuurlijk de bedoeling dat je hierover nadenkt en wat mij betreft is dit gelukt.
Al met al vind ik het een uitnodigend en aantrekkelijk geheel, ik had zin om direct in het boek te beginnen.
